Bij gebrek aan bewijs worden zij niet verder vervolgd. De vader van Dennis, Ad, vertelt dat de familie nog altijd hoopt op duidelijkheid. "Hij kreeg die avond om elf uur ‘s avonds een telefoontje vanuit Papendrecht, dat het niet goed ging met Elise.”
Zelf kan Dennis niet praten over wat er op 5 oktober 2015 gebeurde. “Zijn leven staat sinds dat moment gewoon stil,” vertelt Ad, die namens Dennis het verhaal vertelt.
"Toen Dennis aankwam in Papendrecht stonden daar verschillende politieauto's, twee ambulances en een traumahelikopter. Hij is naar binnen gestormd, de trap op, en daar lag zijn dochter op de salontafel. Dat beeld heeft hij nooit los kunnen laten."
Als laatste reddingspoging is Elise met spoed naar het ziekenhuis in Utrecht vervoerd. "Op dat moment was voor Dennis nog niet duidelijk wat er precies gebeurd was. In het ziekenhuis bleek heel snel dat het geen natuurlijke dood was en dat dacht Dennis al. Om 06:00 uur ‘s ochtends overleed Elise.”
Eerdere zorgen
Dat Dennis al rekening hield met een onnatuurlijke dood was niet voor niks. Al een week eerder maakte hij zich zorgen over verwondingen aan het hoofd van zijn dochtertje. Ze zou volgens Amanda zijn gevallen. Bij de huisartsenpost gaan de alarmbellen van mishandeling niet af wanneer er naar haar verwondingen wordt gekeken.
Zijn allerergste nachtmerrie komt die maandagavond daarna toch uit: “Elise betekende veel meer voor Dennis dan hij zelf ooit gedacht had van tevoren. Hij had altijd gezegd: ‘Hoezo kinderen?’ Maar hij was zo enorm aan zijn kind gehecht toen ze er eenmaal was. Ze was gewoon een enorm vrolijk kind, waar hij ook nog eens heel goed voor kon zorgen. Dat is allemaal afgenomen.”
Geen afscheid
Volgende week dinsdag 23 januari had Elise 9 jaar oud moeten worden: “Dat is voor Dennis altijd een vreselijke dag. Ik en mijn vrouw Carla hebben het meeste moeite met de nacht van 5 op 6 oktober.”
Die bewuste nacht waren grootouders Ad en Carla in Duitsland: “We zijn keihard naar het ziekenhuis in Utrecht gereden. Die rit was vreselijk. We reden met het besef dat we haar waarschijnlijk moesten laten gaan en dat we geen afscheid meer konden nemen.” Ad en
Carla komen inderdaad te laat en zien hun kleindochter niet meer.
Wat Elise voor Ad en Carla betekende is duidelijk: “Ons eerste kleinkind. Het was zo’n hartstikke mooi kind. Ze lachten altijd. Hoe haal je het dan ook in je hoofd om dit te doen? Het is te bizar voor woorden.”
Zwijgrecht
Het onderzoek naar de moord op kleine Elise ligt al jaren stil wanneer Jan-Dirk Verheij in 2022 het boek Zwijgrecht publiceert. In zijn boek maakt hij een reconstructie van alle gebeurtenissen rond de verschrikkelijke dood van Elise.
“Er waren wisselende verklaringen door de verdachten en tientallen mensen om hen heen,” vertelt Jan-Dirk over het verloop van het politieonderzoek. “Maar nooit is er echt een aanknopingspunt geweest die de zaak verder bracht. De twee verdachten maakten al heel snel in het proces gebruik van hun zwijgrecht, tot op de dag van vandaag.”
Jan-Dirk vertelt dat er wel vaker gebruik wordt gemaakt van zwijgrecht: “Het is ook het recht van de verdachte om niet mee te werken aan je eigen zaak, je eigen vervolging. Maar je kan je niet voorstellen dat er zoiets gebeurt en dat je dan vervolgens acht jaar lang hier niks over vertelt. Dat het lukt om acht jaar lang je mond te houden. Dat kan ik niet begrijpen.”
