Al op haar derde ging Monique naar Feyenoord: 'Mijn oom woonde in de Kuip'

Ze glundert. Speciaal voor Rijnmond is Monique Hoorn uit Papendrecht gaan graven in een doos met rood-witte familiestukken. Daar vond ze een brief van 18 juli 1958. Afzender namens Feyenoord is de fameuze administrateur Phida Wolff, de man die jarenlang in prachtige volzinnen de jaarboeken van de club volschreef. De brief is duidelijk getypt op de machine, is in goede staat en heeft een indrukwekkend briefhoofd van de club.

Hij is gericht aan de terreinknecht uit de oerdagen van Feyenoord. "Beste vriend Barendregt", staat er, "Jammer is het dat je de laatste jaren niet zo best meer ter been bent, doch wij hebben bewondering voor de manier waarop je de tegenslagen draagt en wat dat betreft kunnen we je vergelijken met een speler, die in het veld geblesseerd is geraakt doch tot de laatste minuut wil doorgaan om zijn club aan een overwinning te helpen en niet van opgeven wil weten." Ook in zijn brieven hield Phida Wolff duidelijk van beeldend en uitvoerig proza.

"Ik vind dit zo ontzettend leuk", zegt Monique over de vondst van de brief die waarschijnlijk zo het museum in kan. In haar woonkamer laat ze ook een stapeltje zwartwitfoto's zien. We zien de Inge 'Ins' Barendregt uit de brief van Wolff, de eerste professionele terreinknecht vanaf 1921. We zien zijn zoon Jaap die het ambt van zijn vader voortzette en beroemd werd met zijn 'biljartlakens' waarop het grote Feyenoord de wereld veroverde.

We zien verder Monique's oma Bets en overgrootmoeder Lijnie die op Varkenoord de jeugdafdeling draaiende hielden met thee in de rust, bardiensten en schone shirts voor de spelers. Oma Bets zou nog wel eens een vol dienblad thee uit haar handen zijn geschoten met een bal, gaat het verhaal. "Ze wasten samen de broekies en de sokken. De hele reutemeteut." Opa Jan runde de kantine en begeleidde de jeugdspelers.

En dan zijn er ook nog andere familieleden die zelf in het rood-wit van Feyenoord speelden, tot het eerste aan toe. "Als kind zong ik hand in hand karbonade", vertelt Monique. "Het ging bij ons thuis héél veel over Feyenoord. En nee, ik werd er nooit gek van", lacht ze. De familie van Monique ademt Feyenoord door alle generaties heen. Ook Moniques zoon en dochter zijn supporter.

Terreinknecht - tegenwoordig zou hij grasmeester worden genoemd - 'ome' Jaap Barendregt speelt een grote rol in haar liefde voor Feyenoord. "Het was fantastisch om zo'n oom te hebben. Hij had een dienstwoning op de eerste ring van het stadion. Het was spannend om daar op bezoek te gaan. Als ik het me goed herinner, moest je met de trap langs de buitenkant. Vanuit de huiskamer zag je de treinen en het voorplein. 's Ochtends ging je koffie drinken en 's middags naar de wedstrijd. Op mijn derde zat ik daar op de tribune. Misschien al wel jonger zelfs."

Een ander mooi verhaal is de dag waarop ze geboren werd. "Mijn vader wilde op een zondag in 1961 naar Feyenoord tegen Fortuna'54. Mijn moeder, hoogzwanger, zei: nou, ik denk het niet vandaag. Ze voelde dat ik eraan kwam, een maand te vroeg. En zo was het. Feyenoord speelde de dag dat ik werd geboren met 1-1 gelijk. Dat seizoen werden ze kampioen."

Ook vertelt ze met liefde over 'Ome' Jaap, die bekend werd omdat hij ziel en zaligheid legde in een perfecte mat voor de grote Feyenoord-elftallen van de jaren zestig en zeventig. "Een dag voor de wedstrijd overlegde hij met Coen Moulijn over het gras. Dan gingen ze samen naar het veld kijken of er nog iets aan gedaan moest worden. Dan ging ome Jaap bij wijze van spreken op zijn buik liggen met een schaartje. Zo secuur was hij."

Dan stappen we in de auto op weg naar het stadion. Op weg naar Vak U waar ze zo'n dertig jaar samen zit met een levenslange vriendin en andere bekenden. "Dit is een vak met veel zon, daarom zitten we er. We zaten eerst op J", zegt Monique als Kuip-deskundige.

Ze maakte ook de diepe crisis van de late jaren tachtig mee toen er maar een handvol mensen in het stadion zat en Feyenoord een middenmoter was. Ze bleef gaan. "Dit stadion betekent heel veel voor me. Net zoals Feyenoord. Al mijn hele leven, de liefde zit diep. Het zit in mijn bloed, ik kan er niks aan doen."

Op haar vaste plek ("rij vijf, stoel 35") vertelt ze verder. "Mijn hele familiegeschiedenis ligt hier. Als Feyenoord straks kampioen wordt, zijn ze er een beetje bij. Zeker mijn oma. Dankzij haar heb ik mijn eerste seizoenkaart gekregen. Ik ging altijd met haar mee. Rond de jaren negentig kon ze het niet meer aan. De spanning van de wedstrijden en het opkomende geweld. Toen zei ze tegen mij en mijn broer: gaan jullie maar, koop van mij maar een kaart. En dat ben ik vanaf toen altijd blijven doen."

Het is een fijne tijd om Feyenoord-supporter te zijn. "Ik ben heel blij met het aanstaande kampioenschap. Er zijn geen woorden voor. En zeker hoe ze het doen. Je zit niet te billenknijpen. Dat was voorheen wel zo. Nu zit ik relaxed op mijn stoel. Haha, nou ja, redelijk relaxed dan."