Ambulanceverpleegkundigen verruilen Dordt tijdelijk voor Bonaire: 'We zien hier schrijnende situaties'

De vrouwen hebben zelf het initiatief genomen om daar aan de slag te gaan. Ze zijn er niet alleen: allebei hebben ze hun gezin meegenomen. In hun vrije tijd genieten ze met elkaar van al het moois dat het tropisch eiland te bieden heeft. Maar tijdens hun werk wordt duidelijk dat de zorg op Bonaire van een minder hoog niveau is dan in Nederland.

Mariska en Patricia werken 40 uur per week in het Fundashon Mariadal ziekenhuis. “Het ziekenhuis bestaat uit een verpleegafdeling, een special care, een spoedeisende hulp (SEH) en een verpleeghuis”, vertellen ze. “De SEH fungeert mede als ambulancedienst en 's nachts ook nog als huisartsenpost. SEH- en ambulanceverpleegkundigen en BMH'ers bemensen de SEH én de twee aanwezige ambulances. Medische noodoproepen vanaf het eiland komen binnen op de SEH, de ambulancechauffeur neemt de telefoontjes aan. Als allebei de ambulances 's avonds of 's nachts uitgerukt zijn, dan blijft er geen SEH-personeel over op de afdeling. Een verpleegkundige moet dan vanaf de special care komen om tijdelijk over de spoedpatiënten op de zeven kamers te waken. In Nederland zeggen we al dat we schaarste hebben, maar hier zie je écht tekorten.”

Het werk is intensief en met regelmaat zijn materialen of medicatie niet voorradig, of over de datum. Het ziekenhuis heeft recent wel twee splinternieuwe ambulances met toebehoren in gebruik kunnen nemen. Dat maakt het makkelijker en comfortabeler om volgens het Nederlandse ambulanceprotocol te werken. Maar de mogelijkheden om patiënten daarna aan te bieden voor specialistische hulp zijn op Bonaire beperkt. Vaak gaat de verpleegkundige na aankomst in het ziekenhuis zelf verder met het behandelen van de patiënt die zij/hij zelf heeft binnengebracht, onder het beleid van een basisarts. Voor bijvoorbeeld complexere operaties met langdurige beademing of een catheterisatie is vervoer naar Aruba, Curaçao of Colombia nodig.

Dordrecht en Bonaire zijn allebei een eiland, maar daar houdt de vergelijking op werkgebied dan ook wel op, volgens de vrouwen. “Het gekste dat we tot nu toe hebben meegemaakt, was een reanimatiemelding aan boord van een zeilschip. Wij gingen daar samen op af. We bleken alleen bij de zeilboot te kunnen komen met behulp van een speedboot. Om bij de speedboot te kunnen komen, moesten wij in onze uniformen en met onze materiaal oor vrij diep water waden. Na terugkomst moesten we meteen verder werken op de SEH. De rest van de de dienst hebben we drijfnat rondgelopen.”

Ook de klachten en het letsel waar de verpleegkundigen mee te maken krijgen, verschilt van de ziektes in Nederland. “Momenteel is het hier toeristisch hoogseizoen, er meren veel cruiseschepen aan waarop wij hulp moeten bieden. Wij krijgen ook te maken met duik- en snorkelongelukkken, letsels door zeedieren, patiënten met dengue: allerlei situaties die we in Nederland maar zelden aantreffen en waar we veel van leren.”

Mariska en Patricia zijn niet de enige landgenoten die hulp bieden op Bonaire. “Er zijn veel zorgverleners vanuit Nederland actief op de Antillen. De bevolking accepteert ons, wanneer we ons open opstellen en laten zien dat we bereid zijn een beetje Papiaments te spreken. Hoofdzakelijk vertalen onze chauffeurs voor ons.”

Tijdens hun werk zien de vrouwen dat de bewoners van het eiland het niet gemakkelijk hebben. “Voor vele mensen op Bonaire in het dagelijks leven zwaar. Het vooroordeel bestaat dat de mensen hier lui zouden zijn, de werkelijkheid is dat ze doodmoe zijn. Ze hebben vaak meerdere banen om te kunnen bestaan, want het leven is duur. We komen in schrijnende situaties , we zien mensen die in een container leven zonder stromend water of elektra. Het verkeer in onveilig, gordels worden vaak niet gedragen, airbags zitten niet in de oude auto's en rijden met drank op komt veel voor. Voor zieke of gewonden patiënten kunnen we hier niet altijd hetzelfde doen als in Nederland en dat beïnvloedt soms helaas ook de afloop je gaat hier echt beseffen hoe goed het bij ons geregeld is.

Patricia blijft nog tot en met maart op het eiland, Mariska nog twee maanden langer. Daarna keren ze met een dosis nieuwe kennis terug naar het onze.