Het geloof
Maar ook op spiritueel vlak raakt Natelly geïnspireerd. “Ik ben gelovig opgevoed en ging vroeger regelmatig naar de kerk. Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt.” Het geloof is Natelly naar eigen zeggen nooit verloren. Haar leven kreeg alleen een andere invulling: ze kreeg een kind, er moest brood op de plank en de dagen werden simpelweg drukker.
Het religieuze tintje van camping Alblashoeve is daarom prettig voor Natelly. “Het doet me denken aan hoe fijn de weekenden waren in de kerk”, blikt de moeder terug. Ze wil hetzelfde voor haar zoon. “Dus ik ga kijken of we weer naar de kerk kunnen gaan.”
Rustmoment voor iedereen
Religieus zijn is overigens geen pre om welkom te zijn op de camping, zegt campingpastoor Willemieke. “We bidden wel, maar daar hoef je natuurlijk niet bij te zijn.” Toch zijn er genoeg initiatieven om het groepsgevoel te stimuleren. “We doen van alles samen. Zingen bijvoorbeeld, en laatst waren we naar een pluktuin met alle moeders.”
Het zijn momenten van rust, zegt Willemieke. “We willen iedereen, en zeker de moeders, ook even een rustmoment gunnen. Voor sommige vrouwen is het zó lang geleden dat ze iets voor zichzelf hebben gedaan. Het is mooi om te zien hoe zij genieten van die momenten.”
Hulp van bewoners
Wat die uitjes, ontspanmomenten en 'tiptop-in-orde-camping' allemaal mogelijk maakt, is een leger aan vrijwilligers en betrokken buurtbewoners. “Alles wat je ziet en wat we doen, is gedoneerd of gratis aangeboden”, vertelt Willemieke.
De campinggasten op het terrein van boer Evert worden ieder jaar hartelijk ontvangen door bewoners van Oud-Alblas. En ieder jaar sluiten er meer buurtbewoners aan om de camping, en alles daaromheen, op poten te zetten.
“Dat groepsgevoel merk je direct”, zegt campinggast Luinel. “Het is heel fijn dat alle mensen uit Oud-Alblas zo mee willen helpen.” Het liefst zou hij er nog een week aan vast plakken, zegt hij gekscherend. Ergens is een ondertoon op te merken die verraadt dat hij het stiekem ook wel meent.
Ook Natelly sluit zich daarbij aan. “We willen nog helemaal niet terug”, lacht ze. “Volgend jaar komen we gewoon weer, hoor.”
'Ik hoop ze dan niet meer te zien'
“We kunnen mensen helaas niet ieder jaar laten terugkomen”, vertelt Willemieke over de wens van Luinel en Natelly. “We hanteren als regel dat gezinnen minstens een jaar niet op vakantie zijn geweest.”
Misschien dat het in de tussentijd financieel wat beter gaat, is het idee. Willemieke glimlacht: “Het klinkt cru, maar ik hoop dat ik alle gezinnen hier dan niet meer hoef te zien.”
Dit is een verhaal van onze mediapartner Rijnmond.
