Kinderen wilde ze, het allerliefste van álles hebben. Maar die kindjes kwamen er tot haar grote spijt nooit. Andere oud-werknemers van de fabriek hadden miskramen, of hadden vruchtbaarheidsproblemen.
“Als kind, want dat was je, was je supertrots als je bij DuPont mocht werken. Het verdriet om het gemis, later is echter met geen pen te beschrijven. Ik ben diep depressief geweest en leef nog steeds van dag tot dag”, vertelt Corrie een dag na de zitting. “Nu er erkenning is van de rechtbank is de klap enorm. Iedereen zegt: “je moet nú blij zijn. Maar alles komt juist nu boven.”
Zes jaar strijd
Eindelijk was er donderdag, na zes jaar strijden, voor haar en veertien andere oud-werknemers van de chemische fabriek, genoegdoening. De rechter vonniste in de zaak die was aangespannen door vakbond FNV dat DuPont weliswaar veel had gedaan om haar werknemers tegen DMAc te beschermen, maar dat het bedrijf onvoldoende had gedaan aan de ventilatie op de werkvloer.
Ook had ze haar werknemers nooit met blote armen en handen met lycra-garens mogen laten werken. En ze had haar werknemers moeten waarschuwen voor de gevaren van DMAc. Bewegende beelden op oude privéfilmpjes, waarop te zien is hoe de meisjes en jonge vrouwen met blote handen bij 'de lycra' werken zijn belangrijk bewijsmateriaal gebleken, schetst advocaat Daphne van Doorn, die zich vastbeet in de zaak.
Opluchting
Hand in hand, zaten de vijftien ex-werknemers op de zitting in de rechtbank. Iedereen viel elkaar na het vonnis in de armen. Tranen vloeiden. “Later kwam pas echt het besef dat we gewoon gewonnen hebben van het grote machtige DuPont. De ontlading was enorm.”
“De rechter heb ik na het voorlezen van zijn tussenvonnis een kushand toegeworpen,” schetst Corrie. “Iedereen was geëmotioneerd, viel elkaar in de armen. Eindelijk hadden we erkenning gekregen. Die erkenning heb ik van DuPont nooit gehad.”
Corrie , die tot haar allergrootste verdriet kinderloos bleef, kan er een dag na de uitspraak met haar hoofd nog niet bij. Geen woord van medeleven was er in de rechtbank van DuPont, maar ook vandaag nog niet . “Glashard, zo zijn ze.”
Onder de foto gaat de tekst verder
