Een veilig (t)huis en vriendschap voor gevluchte Alisa

Salina, de dochter van Karin, keek erg uit naar de komst van Iryna en haar dochter Alisa. De twee meiden zijn ondertussen dan ook beste vriendinnen geworden. Toch is het verblijf van haar uit Oekraïne gevluchtte huisgenoten iets minder rooskleurig dan Salina van tevoren dacht: "Ik dacht eerst dat het een logeerpartijtje was, maar nu besef ik me wat ze allemaal heeft mee gemaakt en dat het voor haar nu lastig is."

Alisa is blij met het gezelschap van Salina. "Als ik bij haar ben, voel ik me beter. Ze weet me altijd op te vrolijken", vertelt Alisa. Volgens Salina is dit gevoel geheel wederzijds. Alisa is namelijk, net als Salina, een echt buitenmens. Dit betekent dat ze samen lekker kunnen fietsen en een spelletje kunnen spelen. "Ze is lekker druk en grappig, net als ik. Ze lijkt mijn kloon wel", lacht Salina.

Connectie ondanks taalbarrière
Ook de Dordtse Karin ziet dat er, ondanks de de meiden niet dezelfde taal spreken, een connectie tussen de twee is ontstaan. "Je merkt dat ze klikken. De taal is niet zo belangrijk, het meeste gebeurt non-verbaal, dat zie je ook met spelen", vertelt ze. "Ik vind het echt mooi", knikt ze terwijl ze door het raam naar de twee spelende meiden kijkt.

Iryna ontvluchtte samen met haar dochter Alisa en een schoolvriendin met haar twee kinderen de oorlog in Oekraïne. Het gezelschap is opgevangen bij het gezin van 'Tattoo Mick'. "Ik had mij nooit kunnen voorstellen dat ik mijn man zou verlaten, maar ik moest het doen voor de toekomst van mijn kind", vertelt Iryna. Haar man, Artjom, mocht het land niet uit en verblijft dus nog steeds in Oekraïne. Dat is lastig voor zijn vrouw en dochter: "Ik zie elke avond dat Alisa verdrietig is, maar dat zegt ze me nooit", vertelt Iryna.

Het is oorlog
Tijdens een telefoongesprek vertelt Artjom dat hij zojuist met raketten is beschoten. Iets wat Iryna zichtbaar emotioneert. Toch vertelt hij dat het goed met hem gaat. "Ik heb geen paniek, geen angst", vertelt hij. Toch corrigeert hij zich enkele momenten later: "Ik voel wel een beetje angst, maar het gaat goed", verzekert hij.
Artjom is vooral opgelucht over het feit dat hij weet dat zijn gezin veilig in Nederland verblijft. Hij kent het land en vertelt dat hij dit een goede plek vindt, met goede mensen. Bij hem is de situatie nu helaas anders. Hij vertelt dat het luchtalarm soms klinkt als waarschuwing voor luchtaanvallen. "Het is oorlog", zucht
hij.