Artiesten warmen zich rekkend en strekkend op voor de generale repetitie, de laatste hekjes worden in elkaar gezet en de mop gaat voor de laatste keer over het podium. Het is bijna zover. De spanning begint te stijgen: “Ik ben wel een beetje zenuwachtig hoor”, vertelt Toni Teuteberg, circusdirecteur. “Maar dat hoort er ook bij. Dat heb je bij elke voorstelling, zowel in het theater als dus in het circus.”
Het hele team is in de weer. De mannen van de techniek zitten fronsend op de hoogste banken van de tribune terwijl ze aan verschillende knopjes draaien. Beneden op het podium zitten twee vrouwelijke artiesten ongeduldig te wachten tot de lichtplannen van hun act volledig zijn doorgesproken. “Ik wil de eerste cue van de act zien”, roept de regisseur vanaf het podium door de microfoon. “Komtie”, antwoordt de lichttechnicus. Tevergeefs, want het licht werkt nog niet zoals het zou moeten werken. Één van de lampen schijnt niet voor de volle honderd procent, iets wat de act verstoort.
De geliefde clown Joop
“Er moet een hoop voorbereid worden, maar gelukkig krijg ik hulp”, zegt Toni al wijzend naar de regisseur achter hem. “Daardoor kan ik me focussen op andere dingen.” De circusdirecteur heeft vandaag namelijk genoeg zaken aan zijn hoofd. Het is een dag met een dubbel gevoel. Maandagavond is zijn vader Joop in het ziekenhuis opgenomen. Ondanks het feit dat de geliefde clown hoogstwaarschijnlijk niet op de bühne te zien zal zijn, doet het gehele team er alles aan om het circus te laten slagen.
Achter Toni klinkt gejuich. Het lampje dat aan het begin van de repetitie zo lastig deed, schijnt eindelijk fel genoeg. Het lichtplan klopt. Een stapje dichterbij de première van donderdag.
