De deurbel van het gezin heeft een camera die feilloos registreert hoe een man in het zwart met bivakmuts op rustig aan komt lopen. Het is dan rond 03:30 uur in de nacht van 22 op 23 augustus. De man lijkt een pakje in de brievenbus te doen en steekt dan met een aansteker een lont aan. Een paar seconden later wordt het signaal verbroken. De bom die ontploft blaast alles weg.
Volgens justitie springt de man vervolgens op de fiets, verwisselt hij die even later voor een Ford Fiësta. Hij wordt op de Mijlweg, niet ver van de Fregatstraat, aangehouden voor controle. Als een agent naar zijn papieren vraagt, schiet hij er vandoor. Er begint een achtervolging. In Ridderkerk vliegt hij uit de bocht en springt de verdachte uit de auto. Rennend gaat het verder. Hij gooit zijn telefoon richting een sloot. Dan wordt hij overmeesterd. Zo belandt hij uiteindelijk in de rechtszaal. En zegt daar vrijwel geen woord.
Vergissing?
"Toen ik de foto's zag, dacht ik: dit lijkt wel een oorlogsgebied", zegt de officier van justitie. "Er lag hout, glasscherven en kunststof op straat. Er lagen stukken dakpan in de tuin. De ramen zijn eruit geblazen, van de deur is weinig over, het plafond was gescheurd en de muren van de woonkamer en bijkeuken waren ontzet. Je zult het maar meemaken. Nietsvermoedend ga je naar bed en vervolgens ontploft je huis." Hij eist 3,5 jaar celstraf tegen de 22-jarige Schiedammer.
Waarom had iemand het op dit gezin gemunt? Daar komt tijdens de zaak geen antwoord op. De verdachte hult zich in stilzwijgen en wil geen enkele vraag van de rechter beantwoorden. Hij wil ook niet uitleggen waarom hij niks zegt. "Dit is uw moment om duidelijkheid te geven", zegt de officier. "Waarom is hun huis bestookt? Was het een vergissing? Er waren kinderen in huis. Ze zitten met zoveel vragen."
Bij de aanslag op de woning raakt niemand gewond – iedereen sliep boven – maar de materiële schade is groot. Dat geldt ook voor de mentale klap die vader, moeder en hun zoons krijgen. "Dit was geen vuurwerkje om iemand bang te maken", zegt de moeder tijdens haar slachtofferverklaring, "dit was een aanslag op ons gezin. Ik ben boos, verdrietig en angstig."
Ze gaat verder: "De diepste woede vreet aan me. Het liefst zou ik je wat aan willen doen, je hebt mijn kostbaarste bezit in gevaar gebracht. Wat heb je ons aangedaan? Waarom? Voor een paar honderd euro? Ik denk soms dat ik liever tegen een boom rij, dan ben ik overal vanaf." De vrouw huilt als ze het voorleest en wordt ondersteund door vermoedelijk haar moeder.
Ook haar echtgenoot en kinderen laten in de rechtszaal van zich horen. "Elke keer dat ik een knal hoor, denk ik terug aan die vreselijke nacht", zegt de oudste zoon bij monde van de slachtofferadvocaat van het gezin. "Ik slaap niet meer in mijn eigen bed. Ik durf niet meer naar huis als dat weer goed is", laat zijn jongere broer weten.
Het gezin wacht nog altijd op geld van de verzekering en moet nog maanden bij familie wonen, in afwachting van het herstel van hun huis. "Ik sta op met stress en ga naar bed met stress", zegt de vader in zijn verklaring. De kinderen en ouders zijn getraumatiseerd, maar willen toch ook weer niet verhuizen uit de Dordtse volksbuurt. "We wonen in zo'n fijne buurt."
'Geen levensgevaar'
Ondanks het zwijgen van de verdachte is het volgens justitie overduidelijk dat hij de dader is. In de auto vond de politie handschoenen en een bivakmuts. Een politiehond spoort bij de sloot de telefoon op en daarop staat vrijwel niets behalve een screenshot van de Fregatstraat en het huis van het getroffen gezin. Als de politie vervolgens bij de man thuis een huiszoeking doet, vinden ze een revolver met vier kogels.
Advocaat Tim Scheffer van de nog jonge Schiedammer ontkent niet dat zijn cliënt de aanslag heeft gepleegd, maar vindt dat het gevaar voor de bewoners ook wordt overdreven. "Dat er overal hout, glas en kunststof lag, zegt niets over het levensgevaar. We weten ook niet wat voor springstof er is gebruikt. De benedenverdieping is beschadigd, maar meneer en mevrouw sliepen op de eerste verdieping en zoon op zolder. Het was ook midden in de nacht, dan zijn mensen niet beneden."
Hij vindt de eis van 3,5 jaar erg veel. De advocaat wijst op een andere zaak waar de moedwillige veroorzaker van een brand drie jaar de cel in moet. Er raakt niemand gewond, maar de kat overlijdt. "Ik heb de foto's ook gezien en ik ben niet blind. Het is lelijk. Maar het moet wel echt duidelijk worden dat het gaat om levensgevaar." Over het revolver zegt hij: "Het was niet echt een kanon." Het zou een vuurwapen van bescheiden formaat zijn.
"Wilt u nog iets zeggen?", probeert de rechter het nog een allerlaatste keer als het tijd is voor het laatste woord voor de verdachte. "Ik heb niets te zeggen, mevrouw", reageert de Schiedammer. Hij wenst de rechter vervolgens nog wel een prettige dag. En zo eindigt een zitting met veel vragen en weinig antwoorden. Over twee weken doet de rechtbank uitspraak.
RTV Dordrecht maakte de dag na de aanslag onderstaande reportage.
