De 85-jarige Pruymboom komt uit een ‘SSW-nest’, zo vertelt hij vanuit de traditioneel ogende, maar gezellige voetbalkantine van Steeds Sterker Worden (SSW). De kantine ligt pal naast het hoofdveld, het enige veld van de club.
“Ik kom uit een groot gezin met dertien kinderen. Al mijn broers voetbalden bij SSW en zo ben ik op mijn achttiende ook lid geworden. Vroeger ging het vaak zo dat families allemaal bij dezelfde club spelen en daar ook blijven. Dat is tegenwoordig anders”, legt hij uit.
‘Zwarte schaap’
Pruymboom heeft vijftien jaar in het eerste gespeeld. “Ik was een harde voetballer, maar ging nooit mopperen of schelden tegen de scheids. Daar bereik je niks mee. In die tijd probeerden we vaak ook andere voetbalclubs te helpen door geld op te halen. Dat deden we bijvoorbeeld toen het clubhuis van RCD was afgebrand.”
“Of geld inzamelen voor een speeltuin voor schipperskinderen. Toch had ik toen het gevoel dat SSW het zwarte schaap was van het Dordtse voetbal, maar dan heb ik het dus over een halve eeuw geleden”, vertelt hij. “In mijn ogen is dat nu allemaal goedgekomen.”
Pruymboom deed niet alleen veel voor anderen, maar ook voor de club en leden van SSW. "Overal was ik bij als er iets moest gebeuren. Dus toen mij op een gegeven moment gevraagd werd of ik tweede voorzitter wilde worden kon ik niet weigeren", blikt hij terug.
Als de eerste voorzitter een paar jaar later om het leven komt tijdens een vakantie in Oostenrijk, begint het echte werk voor Pruymboom. "In mijn ogen hadden we prominente mensen genoeg om de overleden voorzitter op te volgen. Maar niemand wilde het doen. Omdat ik tweede voorzitter was heb ik het maar gedaan, puur voor de club."
Moderner
Het besluit om de overleden voorzitter op te volgen heeft als resultaat: 40 jaar voorzitterschap. "In al die jaren is de club moderner geworden. In de kleedkamer hangt alle kleding netjes op, er is een verzorgingsruimte voor geblesseerden en in de kantine zijn nu veel soorten drankjes te koop. Vroeger was alles rommeliger en het aanbod beperkt in de kantine. Ik weet nog dat ik zelf geblesseerd raakte op het veld en toen op een ladder werd gelegd om van het veld naar de kleedkamer gebracht te worden."
In de vergaderkamer, gelegen in het gebouw naast de kantine, ging het er zo nu en dan fel aan toe, vertelt Pruymboom. “We moesten elkaar soms de waarheid vertellen, zoals het hoort. Maar zodra het klaar was en we liepen de deur uit was alles weer goed. Er zijn zoveel dingen voorbijgenomen in de vergaderingen. Als je die dingen allemaal meeneemt in je gedachte word je gek denk ik.”
"Het voorzitterschap heeft heel wat uren gekost. Het is daarom moelijk om iemand te vinden die mij wilt overnemen. De meeste mensen zeggen dat ze het druk hebben. Je moet al die uren willen inzetten om het te doen voor de club", aldus Pruymboom.
Ondanks dat er dus heel wat uren werk in zijn gaan zitten, heeft hij er naar eigen zeggen nooit spijt van gehad. "Ik kan aardig metselen en schilderen, daar maakte ik veel gebruik van. Als er klusjes moesten gebeuren was ik erbij om het op te lossen, zodat de club kosten kon besparen.”
“Zo gaat het jarenlang door en voor je weet ben je veertig jaar voorzitter”, aldus Pruymboom. In de tussentijd heeft hij meerdere onderscheidingen ontvangen, waaronder een koninklijke onderscheiding. "De kast hangt vol, om het zo maar te zeggen."
Doe wat je zelf denkt dat het beste is voor de club, is het advies dat Jan kreeg toen hij de touwtjes in handen kreeg. “En dat heb ik gedaan. Ik zal vast weleens fouten hebben gemaakt. Maar over het algemeen is alles prima verlopen”, besluit Pruymboom.
Bekijk hieronder ook de reportage die wij maakten met en over Jan.
