Op 9 november 2020 koopt een man uit Den Haag een grijze Ford bij een autobedrijf in Noord-Brabant. Hij telt 4750 euro neer en gaat de snelweg op. Ter hoogte van Hendrik-Ido-Ambacht valt de auto langzaam stil en rijdt nog maar zes kilometer per uur als er een zwart Mercedes-busje achterop klapt. In de Mercedes zit de 1-jarige Joël in een kinderzitje. Het jongetje overlijdt kort daarna in het ziekenhuis als gevolg van de botsing.
Het OM brengt in april 2024 de dan 49-jarige bestuurder uit Den Haag voor de rechter. Die oordeelt dat de man bij de afnemende snelheid naar de vluchtstrook had moeten gaan. Hij creëerde een gevaarlijke situatie met het ongeluk tot gevolg. De bestuurder krijgt onder meer een taakstraf van 180 uur.
Maar het OM heeft destijds nog iemand gedaagd: de APK-keurmeester. Want de Ford blijkt maar liefst veertien gebreken te hebben en had nooit goedgekeurd mogen worden. Het oordeel van de rechter: er is geen duidelijk verband tussen de defecte auto en het fatale ongeluk. Vrijspraak dus.
Het OM is het daar niet mee eens en gaat in hoger beroep. Ondertussen wordt de zaak uitgebreid: de eigenaresse van het garagebedrijf en het bedrijf zelf worden aangeklaagd. Zelfde verwijt: door het leveren van een onveilige auto is dit ongeluk veroorzaakt. “Als hij was afgekeurd, was dit niet gebeurd.”
Vulslang gescheurd
Nog wat specifieker: de Ford had zowel een gas- als een benzinetank. Bij het ongeluk stond de auto in de stand ‘benzine’, terwijl de tank leeg was. Dat kwam omdat de vulslang gescheurd was: de tank kón niet eens worden gevuld.
De officier van justitie: “De verkoper heeft gezegd dat de auto alleen op gas kon rijden en wíst dus van het gebrek. Deze bestuurder was onervaren en nerveus. Het was dus voorzienbaar dat hij in paniek de knop ‘benzine’ zou indrukken, waarna de auto zou stilvallen.”
30.000 euro
Kortom: een causaal verband tussen een onveilige auto en het fatale ongeluk. De eis: een boete van 30.000 euro voor het bedrijf. De eigenaresse wordt niet persoonlijk aansprakelijk gesteld.
De eigenaresse is zelf niet naar de zitting in Rotterdam gekomen. “De spanning werd haar te veel”, zegt advocaat Mark Nillesen. Hij wil het kort houden in zijn pleidooi. Immers: de rechter heeft in de eerdere zaak al vastgesteld dat er geen verband is tussen de auto en het fatale ongeluk.
Maar ook hij zegt het wat preciezer: “Deze auto reed al jaren op gas en niet op benzine. Bij de verkoop is dat ook gezegd: u kunt niet op benzine rijden. Wanneer is de benzineknop ingedrukt? We weten het niet. Waardoor is de auto stilgevallen? We weten het niet zeker.” Hij vraagt dus vrijspraak.
'Ben je trots?'
Al die tijd hebben de ouders van Joël in de rechtszaal zitten luisteren naar het technische verhaal over de auto. De moeder leest een slachtofferverklaring voor, waarbij zij zich richt tot de eigenaresse. Die er dus niet is.
“Ben je trots op de auto die je hebt geleverd en die het leven heeft gekost van een jongetje? Die het leven heeft geruïneerd van zijn ouders, maar ook van opa en oma en ooms en tantes?”
Ze memoreert de laatste momenten van Joël in het ziekenhuis. “Hij pakte de hand van zijn vader, zei ‘papa’ en sloot daarna zijn ogen.” De ouders zeggen ook niet te begrijpen waarom het allemaal zo lang heeft geduurd. “Pas na bijna vijf jaar komt deze verdachte voor de rechter. Wij kunnen al vijf jaar lang niet verder met ons leven. Het is ondraaglijk.”
De officier van justitie biedt haar excuses aan voor de vertraging. “Ik begrijp dat het niet uit te leggen is, het is pijnlijk.”
De rechter in Rotterdam beslist op 24 september of het Brabantse autobedrijf medeschuldig is geweest aan het fatale ongeluk.
Dit is een verhaal van onze mediapartner Rijnmond.
