Lijden moet ze zelf doen en eens gaat ze dood, maar dansen helpt Krijnie (71) leven

In het zaaltje waar vandaag de les wordt gegeven staan enkele vrouwen te luisteren naar de instructie: "Stel je voor waar die vlinder op dit moment is", klinkt er. Deze denkbeeldige vlinder daagt de vrouwen uit om zo vrij mogelijk door de ruimte te bewegen. Voor Krijnie betekent dat rustig beginnen op de stoel en langzaamaan omhoog zweven. 

Dansen is voor Krijnie onmisbaar in het leven: "Ik vind het heerlijk. Ik kan me uiten, het loskomen is zalig en ik ken geen gene. Dat scheelt." En dat is volgens dansdocente Saskia Hanewinkel precies de bedoeling: "Mensen hebben heel veel medische behandelingen en moeten heel veel. Bij dansen mag je dat loslaten en hoef je alleen jezelf mee te brengen. Een hele relaxte vorm van in beweging zijn."

Krijnie vertelt dat het misschien nog niet helemaal tot haar doordringt, maar ze heeft progressieve lymfeklierkanker. De chemo's die ze daar vorig jaar december voor onderging sloegen niet aan. Het is dus hopen op een wonder, maar eens zal ze dood gaan. Daarom wil ze nog zoveel mogelijk uit het leven halen: "Afleiden is goed, bewegen is goed en ik hoop deze manier het leven te rekken." Het dansen in het Helianthus is volgens haar dan ook op een presenteerblaadje aangeboden: "Ik voel dat ik weer leef."

En sowieso is bewegen voor Krijnie belangrijk, want naast het dansen doet ze ook aan yoga en tennist ze 'gelukkig' nog. "Het is een vorm van overleven en genieten natuurlijk", zegt de nog altijd opgewekte Krijnie. Voor Saskia is het belangrijk dat de deelnemers het dansen hier doen op eigen gevoel en eigen energie: "En het kan ook best zijn dat iemand emotioneel raakt en dan is die ruimte er zeker."

Het Helanthius is een 'centrum voor leven met en na kanker'. Voor mensen die de diagnose kanker hebben gehad of bijvoorbeeld een familielid hebben met deze ziekte. Hier wordt er geluisterd of worden er activiteiten zoals deze georganiseerd. 'Dansen voor je Leven' is een mede een initiatief van Stichting Kanker in Beeld.

Volgens Krijnie moet iedereen in een vergelijkbare positie daarom zeker 'es naar binnenlopen bij het Helianthus. Dankbaar is ze voor de gastvrijheid daar: "Het ontvangst is hier heel prettig. Je wordt hier best verwend en dat is best lekker, want je moet bijna alles zelf doen in het leven. Hier mag ik gewoon een koffie drinken zonder mij schuldig te voelen." Daarnaast vindt ze het praten met lotgenoten of ervaringsdeskundigen over de ziekte ook fijn.

Het lijden moet ze zelf doen vindt Krijnie, maar de vlinder van eerder in de les landde in haar handpalmen en dankbaar bracht ze die naar haar toe.