Burgemeester Kolff zou alleen even aan de deur zijn gelukwensen voor de 100-jarige komen brengen, glundert mevrouw Csontos in haar flat. Daarna kwam hij toch even in de gang, het was immers koud buiten. En toen toch even wat drinken in de woonkamer. Nee, geen wodka, maar uiteindelijk bleef hij wel drie kwartier. "Leuke man, heel gezellig. Het is dat hij zo lang is, anders had ik hem gezoend", lacht ze. Ze is blij met de mooie bos bloemen die het hooggeëerde bezoek bracht. Ze voelt zich al zo'n zestig jaar thuis in Dordrecht en dit bezoek maakte het compleet.
Marcella Maria, roepnaam Manci, is een taaie en sterke vrouw. Ze woont nog zelfstandig, is nog niet klaar met het leven en heeft het nodige doorstaan. "In 1956 was ik directiesecretaresse", vertelt ze. Het was het jaar van de Hongaarse Opstand, waarbij de bevolking zich verzette tegen de Sovjet-onderdrukking. Manci werd door de directie verzocht te spioneren onder de arbeiders. Die informatie was bestemd voor de geheime dienst. "Dat weigerde ik. Maar ik wist wat dat betekende. Ik moest weg."
Gevlucht uit Hongarije
De weduwe ontvluchtte met haar gezin haar geboorteland Hongarije en belandde via Ommen en Utrecht in Dordrecht. Daar werkte ze onder andere 25 jaar voor herenconfectiezaak Crone op de Wijnstraat. Tot die tot de grond toe afbrandde. "Maar ze deed in haar leven eigenlijk van alles", zegt haar dochter Ildi van der Sluijs. "Ze kookte elke dag groentesoep in een fabriekskantine en naaide in Hongarije blousejes van kapotte parachutes. Mijn vader was namelijk docent parachutespringen. Dan liep vervolgens de halve buurt rond in dezelfde kleur zijde. Ze was veelzijdig en altijd bezig. Ze vond altijd business."
"In Nederland heeft mijn moeder het geluk weer gevonden. Er vluchtten veel Hongaren naar Nederland en dus vond ze gauw kennissen. Ze voelde zich thuis. Dordrecht is in die jaren echt haar stad geworden."
Proost!
De burgemeester kwam op bezoek met bloemen bij deze bijzondere dame en wij van Rijnmond arriveren natuurlijk ook niet met lege handen. Bij Rutte, de bekendste destilleerderij van Dordrecht, hebben we een flesje wodka ingeslagen. Mevrouw Csontos is er blij mee. Ze slaat zelfs haar handen voor haar mond. "Is dit wodka?", vraagt ze. "Hartstikke goed!"
Mevrouw Manci Csontos en de wodka, het is een gouden combinatie. "Elke dag. Eén glas 's middags, één glas 's avonds voor ze naar bed gaat", zegt haar dochter erover. Manci weet ook nog precies toen ze de eerste slok nam. "Ik zag op tv een Russische man van 110 jaar die elke dag wodka dronk. Daarom was hij zo oud geworden, zei hij. Dit moet ik ook gaan doen, zei ik. En vanaf dat moment ben ik wodka gaan drinken."
Het is even rekenen met dochter Ildi, maar dat moet al in in Nederland zijn geweest, na 1956 dus. Maar niet heel veel later. We hebben het dan over zeker vijftig jaar. "Ze slaapt er prima op", lacht haar dochter.
Met het ware geheim van haar hoge leeftijd is toch iets anders, denkt dochter Ildi. "Mijn moeder is altijd vrolijk. Dat is ze altijd geweest." Iemand die het glas des levens halfvol ziet. Dat merken we in het half uurtje dat collega Willem en ik op bezoek zijn. Er wordt heel wat gelachen, het is een vrolijke boel.
Ook al is het nog voor twaalf uur, één ding moet er gebeuren natuurlijk. Een toast op het leven en op de prachtige honderd jaar die mevrouw Csontos heeft bereikt. "Egészségére", zegt ze. "Proost! Hartstikke lekker." Met haar rollator zwaait Manci Czontos ons vervolgens vrolijk na als we weer gaan. "Dat was gezellig!", roept ze nog.
