Natascha (47) nam voor ze stierf in het ziekenhuis afscheid van haar paard: dit is het verhaal achter het ontroerende filmpje

'Tot tranen toe geroerd, wat prachtig dat ze dit mogelijk hebben gemaakt', schrijft Nanny Hunting op Facebook. Dit raakt de kern van veel reacties. Ziekenhuismedewerkers en naasten van Natascha die het afscheid regelden krijgen van duizenden mensen lof toegezwaaid. Het is een ware stroom aan duimpjes, hartjes en liefdevolle reacties. De hele actie blijkt nota bene een spontane ingeving op letterlijk het allerlaatste moment.

Natascha's man Herman Edelman zag het ook niet helemaal aankomen, vertelt hij. Het ziekenhuis had hem, bijna twee maanden na het overlijden van zijn vrouw, gevraagd of ze de beelden op hun sociale media mochten delen. In 26 seconden is te zien hoe aan de achterzijde van het Dordtse ziekenhuis de ruiter en haar trouwe paard elkaar ontmoeten, voor het laatst. "Natascha had zoveel reacties fantastisch gevonden. Ze hield enorm veel van dieren. Ik denk dat ze iedereen zo'n afscheid gunde."

Natascha Schot uit Barendrecht is al gek op dieren als Herman haar voor het eerst ontmoet. "Ik werkte bij de groenteboer op de dijk, zij kwam als 13-jarige geregeld langs met haar moeder." Ze doet als kind dan al niets liever dan een bezoek brengen aan de kinderboerderij, vertelt haar moeder later tijdens het afscheid. Een paar jaar woont Natascha vervolgens buiten Barendrecht, maar ze keert terug. Herman: "Nu zagen we elkaar in het uitgaansleven, ze herkende me nog. Ik viel voor haar. Vond haar positief en enthousiast." De liefde blijkt wederzijds. Als Natascha zeventien is krijgen ze verkering. Op de dag van haar overlijden zijn ze dertig jaar samen.

"We hadden honden, katten en paarden", vertelt Herman, "maar haar grootste liefde waren de paarden." Zo is haar spierwitte Fernando jarenlang het 'paard van Sinterklaas' in Barendrecht. Ook vriendin Femke Weijers heeft mooie herinneringen aan Natascha: "Ik heb honderden foto's waar ze mijn honden helemaal plat zoent", zegt ze vanuit Duitsland. "Toen een van mijn meest geliefde honden overleed, heeft ze zes uur met me zitten huilen aan de telefoon. Wie doet dat nu? De meeste zeggen: 'wat zielig voor je hond' en dat is het dan. Zij begreep hoe ik me voelde."

Femke leert Natascha ruim twintig jaar geleden kennen op een pensionstal in Rhoon. "Toen ik haar leerde kennen zat ze in een rolstoel. Natas was lief en enthousiast en we zijn samen gaan rijden. Steeds vaker en het ging steeds beter. Herman: "Ze was sterk, ook al was ze ziek. Een doorzetter die niet stopt bij tegenslagen." Een groot deel van haar leven lijdt Natascha aan de hersenziekte Multiple Sclerose. Voortbewegen gaat, maar wel steeds moeizamer.

"Dit jaar ging het helaas hard achteruit", blikt Herman terug. Er zijn open wonden en er wordt een been geamputeerd. Paard Lieuwe woont op de boerderij van Femke, die verhuist naar de Duitse deelstaat Nedersaksen naast Groningen. Ze gaat er een paar keer per jaar een week logeren. Maar Herman raakt ook ernstig ziek en kan Natascha drie jaar lang niet naar Duitsland rijden. Ze zien elkaar dus niet. Gelukkig herstelt Herman.

Herman: "Toen we Natascha's behandeling stopten en ze wist dat het niet meer goed zou komen, zei ze tegen mij, tegen de thuiszorg en eigenlijk iedereen: mijn grootste wens is Lieuwe nog een keer zien." De verpleging van het Dordtse ziekenhuis regelt vervoer naar Duitsland via de Stichting Ambulance Wens, maar het is te laat. Natascha heeft inmiddels zoveel zuurstof nodig dat de flessen niet passen in de wagen. Er wordt een poging bedacht om digitaal afscheid te nemen.

Femke: "Ik weet niets van telefoons en van facetime. Ik heb het geprobeerd, maar de verbinding was slecht en schokkerig. Een filmpje maken voelde ook niet goed. Weet je, wij paardenmensen ruiken graag aan ons dier. Zo moest het zijn, Natascha moest Lieuwe voelen en ruiken. Niet op een scherm."

Als Herman laat weten dat het nu echt hard achteruit gaat, weet Femke wat ze moet doen. "Ik zei tegen mijn partner: gooi de tank maar vol en haal de trailer. Ik ga Lieuwe borstelen. En dan gaan we naar Dordrecht." Ze belt Herman en die belt het ziekenhuis. Een uur later zijn ze op weg naar Nederland, een reis van 400 kilometer. Alle betrokkenen geven toe: het was eigenlijk een compleet spontane actie. Geen idee of het zou lukken en of het een goed idee was.

Femke: "De rit was zo emotioneel beladen. Ik besefte dat ik Natascha voor het laatst zou zien. We stonden drie keer in de file en wisten dat Natascha inmiddels aan de morfine was gekoppeld. Ze kon ieder moment definitief wegzakken. Waren we wel op tijd? We moesten opschieten." Herman: "Ik belde het ziekenhuis. Die reageerden fantastisch. 'Dat is goed', zeiden ze. 'Dit gaan we doen. Kom maar'."

Het is even zoeken naar de juiste afslag, maar dan draait de trailer de achterplaats op van het Albert Schweitzer in Dordrecht. Natascha is even daarvoor in haar bed naar buiten gereden. Iedereen weet: de tijd is beperkt, er kan niet veel zuurstof mee naar buiten. Herman: "Ze bleef maar vragen: komt-ie?" Het korte moment dat dan volgt, maakt het allemaal waard.

Femke: "Samen met Lieuwe ben ik naar het bed gelopen. Anders dan bij een hond weet je het nooit helemaal zeker, maar ik denk dat hij haar herkende. Lieuwe snuffelde en stak zijn oren naar voren. Dat is een teken van herkenning voor paardenkenners. Natascha pakte het touw vast, net als altijd. Lieuwe stond daar heel erg op zijn gemak. Toen Natascha haar zuurstofmasker afdeed drukte hij zijn neus tegen haar gezicht."

Herman: "Ik zag Natascha ontspannen, ze had eindelijk vrede met de situatie. In alle ellende zag ik haar weer gelukkig zijn. Glimlachen. Het was allemaal zo rustig, zo ontspannen." Hij krijgt zelfs even een beetje hoop dat alles goed komt, weg is even de ziekte. Er is alleen maar liefde tussen mens en dier.

De 19-jaar oude Fries eet ondertussen lekker een appel en kwijlt daar een beetje bij. Femke maakt zich zorgen dat het bed vies wordt. "Ach joh, laat gaan, dat geeft toch niks, zeiden die meiden van de verpleging. Eén van hen had een schaar bij zich. Ik heb wat manen van Lieuwe afgeknipt. 'Nu kun je hem blijven ruiken en voelen', zei ik. De manen heeft ze tot het laatst in haar handen gehad."

Nog diezelfde dag glijdt Natascha door de morfine in een diepe slaap. Twee dagen later overlijdt Natascha Schot uit Barendrecht op 47-jarige leeftijd. De manen van Lieuwe worden met haar begraven. Herman en Femke zijn het Albert Schweitzer Ziekenhuis twee maanden later diep dankbaar dat het afscheid zo is gegaan, nota bene in alle coronadrukte.

Het ziekenhuis zegt op haar beurt zoveel mogelijk mee te willen werken als patiënten afscheid willen nemen van een huisdier, maar een verzoek als dit niet eerder te hebben gehad. De betrokkenen op de verpleegafdeling zeggen dat het afscheid ook hen diep heeft geraakt.