Vallen en opstaan met een depressie: Ron sloot zichzelf op, slikte 30 pillen maar wordt gered door muziek

Stralend zie ik hem nog zitten op zijn scootmobiel. Het is een mooie zondagmiddag in september en Ron heeft samen met een groep vrijwilligers een muziekfeest georganiseerd. Van de spanning heeft hij nauwelijks geslapen, maar toch overziet hij het plein, stuurt de vrijwilligers aan en maakt grapjes door de microfoon.

Op het Vogelplein spelen Dordtse artiesten als Hollands Welvaren hun Nederlandstalig werk. Ron deint met zijn hoofd mee op de maat, want dit is de muziek waar hij van houdt. Op de radio is het niet of nauwelijks te horen. Ik zie Ron die dag op zijn best.

In de maanden erna is er nog één mooie muzikale middag in een buurtcentrum in Dordrecht geweest, maar daarna wordt het stil rondom het rondttrekkende feest. En veel belangrijker: Ron zit absoluut niet goed in zijn vel als ik hem deze maand spreek. Hij straalt niet meer, maar zit grauw en klein thuis op de bank. Fut om zijn maten op 'het Nest' te bezoeken heeft hij niet. "Er is niet altijd een reden", vertelt hij. "Dat is de pest van depressiviteit. Waar ik anders zin in het leven heb, zit ik nu te bibberen van angst."

Ron heeft een combinatie die vaak voorkomt: ADD en depressie. ADD is een afwijking in de hersenen die lijkt op het bekende ADHD en die zorgt voor onrust, stress en vaak ook een laag zelfbeeld. Dat doet me denken aan het verhaal dat Ron me eens vertelde. Hoe hij met een grote boog om Het Vogelnest heen liep op weg naar de supermarkt. Totdat zijn latere boezemvriend Kees naar hem riep: 'Kom er toch bijzitten man. Kom gewoon even koffie drinken met ons!' Dat doorbrak de negatieve spiraal. Ron leefde op en kwam er voortaan elke dag.

Een beetje anders is hij altijd wel geweest, vertelt Ron als ik hem later bij hem thuis weer spreek. "Als kind was ik druk en brutaal. Als ik iets wilde, moest ik knokken. Mijn broertje was anders. Hem kwam alles aangewaaid. Normale dingen zoals een baan en een relatie." Het cv van Ron leest daarentegen als een avonturenboek: drummer in het circus, taxichauffeur en verzorger in een tijgeropvang, om maar wat op te noemen. "Na veel testen kwam het eruit, ik was anders en dat had dus een naam: ADD. Het was ergens een grote opluchting om dat te weten."

Die zonnige dag in september tijdens het muziekfeest was hij dus top. "Ik was die dag in een roes en voelde de verantwoordelijkheid. Dan ben ik op mijn best. Daarna werd het moeilijker om wat te organiseren. Eén van de medewerkers van Het Vogelnest kende alle wegen naar subsidie, maar hij verhuisde onverwacht, omdat hij verliefd werd. Artiesten komen ook minder snel optreden. Nu corona achter de rug is hebben die weer optredens waar ze veel meer mee verdienen."

Omdat de mentale piek zo hoog was in de muzikale nazomer en de herfst, was de val vervolgens diep. "Ik verzorgde mezelf niet meer en sloot mezelf op. Ik zat nog meer te roken dan normaal. Eigenlijk deed ik niet veel meer dan dat. Ik heb mezelf bij elkaar moeten rapen om weer naar buiten te gaan. Ik snap goed dat ze zich zorgen maakten bij het Vogelnest."

Achteloos vertelt hij over het dieptepunt in die periode. "Dertig pillen slikte ik in, achter elkaar. Alles wat ik kon vinden. Vooral veel kalmeringsmiddelen. Dat deed ik om rust te nemen, zoals ik dat zelf noem. Pas dan staat mijn hoofd echt helemaal stil. Het was op dat moment alsof ik van een afstandje naar mezelf keek. Ik zag mezelf die pillen innemen, het was allemaal heel rustig."

"Ik heb het vaker gedaan", zegt Ron over de pillenreeks. "Ik denk acht of negen keer. Mijn maatschappelijk werker stond de laatste keer voor de deur, zag de situatie en greep in. Crisisdienst voor de deur, maag vervolgens leeggepompt in het ziekenhuis. Ze was boos op me. Gelukkig komt ze nog steeds bij me langs. Het was niet per se bedoeld om er een einde aan te maken. Meer om even compleet van de wereld te zijn."

"Gelukkig ben ik er nog. Al zijn de meningen daar vast over verdeeld", gniffelt Ron. Maar zijn dagelijks leven is nog steeds een strijd. "Er zijn weken dat ik nog elke dag baal als ik weer wakker word. Gelukkig schijnt de zon weer volop. Dat scheelt al de helft."

Er kwam ook hulp uit onverwachte hoek voor Ron. "Een zanger van een bekende Dordtse band vroeg of ik wilde komen helpen als chauffeur en geluidsman. Ik heb meteen ja gezegd. Ik kom sindsdien op de gekste plaatsen. Pas nog op een bruiloft voor dertig mensen. Of in een afgeladen voetbalkantine in Zeeland, dat was me een feest."

Zijn roadiewerk brengt hem dus ook naar plekken waar je niet direct aan zou denken. "We traden ook op in een grote seksclub", zegt Ron. "Heel gezellig, maar in het begin dacht ik voortdurend dat er vrouwen werden lastiggevallen. Dan wilde ik erop af gaan om in te grijpen. Na een tijdje kwam ik erachter dat de vrouwen daar wel eens wat laten zien en dat die mannen daar dan ook wel eens aanzitten. Ja, ook op de dansvloer. Soms verdween er dan zo'n stel naar boven." Maar Ron zat vooral met zijn ogen dicht achter de knoppen van zijn mengpaneel, genietend van de muziek.

Zijn herstel is wel broos, zegt hij als ik hem dit weekend spreek. Zijn depressie kent mindere dagen en betere dagen. Vandaag is het geen beste. Maar gelukkig is de herfst nog ver weg, dan wordt het echt lastig.

Ik vraag Ron wat hem zou helpen om zich structureel beter te gaan voelen. Hij denkt er even over na. "Dat ik weer muziekfeesten kan organiseren. Dat ligt nu stil. En omdat mijn grootste droom ooit nog echt waarheid wordt: de kerstshow in ons prachtige theater Kunstmin." Verder haalt hij plezier uit het toeren op de motor die hij pas heeft gekocht. En het belangrijkste misschien wel: weer echt aan het werk. Het liefst als chauffeur op een touringcar. Het vereiste rijbewijs heeft hij in ieder geval al.