Het begon bij Marco Roos met een trilling in zijn hand. ‘‘Ik heb het een half jaar stil weten te houden door op mijn hand gaan zitten bij familieaangelegenheden. Totdat m’n schoonmoeder het zag. Binnen een paar maanden kon ik bijna niet meer lopen en praten.”
De artsen die Roos sprak dachten aan de ziekte van Parkinson, maar die diagnose werd later afgezwakt naar Functionele Neurologische Stoornis (FNS). Er werd gezegd: “je hebt kans om te genezen.” Toch is Roos al vanaf 2019 bezig met beter worden: “Ik hoor bij de groep van 3000 mensen in Nederland die niet geneest’’
Vader
Ook de vader van initiatiefnemer Ron Andriessen genas niet van parkinson en dementie. Voor zijn vader kan hij niets meer betekenen, maar voor anderen wel. Dus is hij begonnen met het bokstraject in de sportschool. “Ik wilde er toch iets mee doen, dus ben ik de opleiding tot parkinson-bokstrainer gaan volgen.”
Die training is zo’n 10 jaar geleden overgewaaid uit Amerika en uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat boksen dé sport is om te bewegen met parkinson. Tijdens de sport wordt namelijk gebruik gemaakt van het complete lichaam, niet alleen fysiek maar ook cognitief.
‘‘Trainen doen we op non-contact basis, dat betekent dat je elkaar niet op de kop mag slaan’’, licht Andriessen lachend toe. De trainingen zijn gericht op conditie, spierkracht, balans en het cognitieve gedeelte. De goedlachse bokstrainer vertelt verder: ‘’Sporten is sowieso goed en meer sporten is nog beter. Wat wij gaan proberen is naar drie keer per week intensief te trainen.”
Vooruitgang
Andriessen ziet dat zijn deelnemers veel vooruitgang boeken: “Mensen lopen rechterop, de balans is beter en de spierkracht neemt toe. En dat heeft weer effect op het trillen van de hand.” Belangrijk is om te vermelden dat het boksen geen wondermiddel is, volledige genezing komt op deze manier niet tot stand. Wel blijkt uit onderzoek in de Verenigde Staten dat drie keer intensief trainen de achteruitgang in de hersenen kan omkeren.
Marco Roos traint al een paar maanden wekelijks met de boksclub en is er zeer over te spreken: ‘‘Het is een klein groepje maar vrij hecht. Je denkt dat je de enige bent omdat je op tv bekende mensen ziet met parkinson, maar die zijn allemaal wat ouder.” Roos is 48 en merkt dat door de bokslessen dat er ook mensen van zijn eigen leeftijd zijn met de aandoening.
‘’Door de ziekte begrijp je jezelf niet meer. Daar kun je goed met de andere deelnemers over praten.”, aldus Roos. “Dat schept een band.’’
