Haar passie leidde haar als jonge stagiaire naar Louterbloemen. Toen een medewerker uitviel, kreeg Mirjam de kans om als vaste werknemer aan de slag te gaan. Ze greep die kans met beide handen aan. “We hebben toen gekeken naar de vragen: wat kan er anders en wat kunnen we verbeteren op het gebied van dierenwelzijn?”, aldus Addiks. Het antwoord op die vragen bleek uiteindelijk een nieuw asiel, wat nieuwe inzichten met zich meebracht. “Daar zijn we als team nog altijd trots op.”
Gevierd met sirenes en een speld
Op haar jubileumdag, ze is dit jaar 40 jaar actief bij het asiel, werd Mirjam verrast. Een bevriende politieagent ‘arresteerde’ haar en bracht haar met sirenes naar het Wantijpaviljoen. Daar wachtte een grote groep bekenden haar op. “Het was heel bijzonder hoeveel mensen de moeite namen om langs te komen,” vertelt Addiks. Oud-collega’s, agenten, mensen van de gemeente, ze waren allen aanwezig om haar jubileum te vieren.
Tot haar grote verbazing verscheen ook burgemeester Nanning Mol. Hij overhandigde haar de Johan de Wittspeld, een onderscheiding voor mensen die zich jarenlang inzetten voor de maatschappij. “Ik keek achterom en de burgemeester zat opeens middenin de zaal. Ik dacht: wat krijgen we nou,” lacht ze. “Het is een kroon op mijn werk.”
145 vrijwilligers
Het asiel draait op een enorme groep mensen die altijd voor elkaar klaar staat. “We hebben meer dan 145 vrijwilligers: van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt tot gepensioneerden, iedereen deelt dezelfde passie. Dat maakt het werk hier zó mooi.”
Naast het opvangen van dieren is er ook plek voor mensen. Het asiel biedt dagbesteding en werkervaring aan wie een steuntje in de rug nodig heeft. “Je verdient er misschien niet veel mee, maar je doet zóveel voor anderen,” benadrukt Mirjam.
De directeur die ook het kattenvoer klaarmaakt
Hoewel ze nu directeur is, staat ze nog steeds met beide benen in het asiel: “In het weekend doe ik zelf de verzorging van de dieren. Het is belangrijk om te blijven ervaren waarvoor je het doet.”
Als antwoord op de vraag 'wat is het mooiste wat u ooit heeft meegemaakt?', vertelt ze een verhaal over een man van 82 jaar die op zoek was naar een oudere kat. “Zijn vrouw was net naar een verzorgingshuis. Hij werd overal afgewezen omdat hij ‘te oud’ was voor een kat. Hij kwam naar ons toe met mensen die voor de kat zouden zorgen als hij er niet meer zou zijn. Ik dacht wie zijn wij om te zeggen dat hij nu eenzaam moet blijven zonder een huisdier. Nu zit hij door ons thuis met een kat van elf op de bank en hij is dolgelukkig.
Zelfs na 40 jaar is Mirjam de beestenboel van Louterbloemen nog lang niet zat. Als onze verslaggever haar vraagt waar ze zichzelf over vijf jaar ziet, antwoordt ze lachend: “Ik denk gewoon hier, lekker tussen de dieren.”
