Björn (55) gaat voor het grote geld in horecaland: 'Massa is kassa!'

“Ik zit niet te wachten op mensen die binnenvallen voor appeltaart en een kop koffie", zegt Van Dijl. “Zij komen omdat ze moe zijn van het winkelen, naar het toilet moeten of even willen bijkletsen. En dan willen ze een kop koffie en een taartje. En wáár dat dan is, maakt ze niet uit.”

Misschien is dat wel de reden dat Van Dijl in 2022 voor de Noordkade in Hendrik-Ido-Ambacht koos als de uitgelezen plek voor zijn twee nieuwe restaurants 'Kita' en 'Il Mercato'. Als je daar de deur opentrekt, kom je niet voor een uitsmijter ham-kaas. Dan heb je een reservering staan voor een uitgebreide lunch of diner.

En een reservering is zeker in het weekend zeker geen overbodige luxe. Als de parkeerplaatsen op het bedrijventerrein op vrijdagmiddag rond een uur of 17.00 leegraken, stromen ze een uurtje later weer helemaal vol. Nu met mensen die een avondje uit gaan. In de online reviews noemen gasten de twee restaurants ‘stampvol’ en ‘erg druk’. Waar komt die populariteit vandaan?

“Ik denk dat het horecalandschap de afgelopen jaren best wel veranderd is”, zegt Van Dijl daarover. Volgens hem zijn restaurants nu veel minder afhankelijk van de toevallige voorbijganger dan vroeger. Als een restaurant nu genoeg te bieden heeft, zijn mensen bereid daarvoor in de auto te stappen.

“Toen ik hier mee begon wist ik dat ik een mega-verzorgingsgebied zou hebben: Zwijndrecht, Hendrik-Ido-Ambacht, Alblasserdam, Papendrecht, Dordrecht. En de gasten kunnen hier via de A15 en A16 heel makkelijk komen.”

Björn heeft zes restaurants, allemaal in de regio. Le Barrage in Alblasserdam, Grand Café Willaerts in Papendrecht, Il Mercato in Papendrecht en Hendrik-Ido-Ambacht en Kita, ook in Hendrik-Ido-Ambacht. De laatste twee restaurants zijn gevestigd op een bedrijventerrein aan de Noordkade. Il Mercato is een Italiaans restaurant met een intieme, informele sfeer. Bij Kita kun je terecht voor moderne Japanse gerechten en hippe cocktails. In het weekend staat daar vanaf halverwege de avond een dj te draaien.

En als mensen dan daadwerkelijk die reis maken, verwachten ze veel. In zijn restaurants biedt Van Dijl naar eigen zeggen dat ‘perfecte plaatje’ waar zijn gasten zo naarstig naar op zoek zijn.

Van Dijl vindt het moeilijk om dat perfecte plaatje precies te omschrijven. Het is een bepaald ‘gevoel’, vindt hij. Alles moet kloppen: “Dat je bij binnenkomst goed ontvangen wordt; dat je begroet wordt. Het eten, de wijn, het interieur, de wc, de muziek, de temperatuur, het moet allemaal kloppen. Dat is een emotie en zoiets kun je niet in een protocol vastleggen.”

Dat er geen protocollen zijn, betekent niet dat er ruimte is voor half werk. Van Dijl noemt zichzelf niet voor niets ‘een perfectionist’ en ‘een streber’. “Dat vindt misschien wel zijn oorsprong in mijn militaire verleden bij de korpscommandotroepen. Daar is alleen de inzet van 100 procent genoeg. Minder is niet acceptabel. Dat verwacht ik ook van mijn personeel.”

“Dat is ook wat bij ons in het DNA van het bedrijf zit en wat ik voel als ik om me heen kijk. Ik verwacht van iedereen dat ze hun stinkende best doen. En dan krijg je passie en toewijding binnen de organisatie.”

Bjorn Van Dijl (55) is geboren in Papendrecht en begon zijn horeca-carrière bij de McDonald’s aan de Coolsingel in de jaren 90. Daarna begon hij restaurant Crazy Pianos in Scheveningen. Later werden er ook vestigingen van dit restaurant in onder andere Miami geopend. Na een aantal succesvolle jaren nam Van Dijl afscheid van het nachtleven en het vele reizen. Met zijn bedrijf Willaerts GROUP, dat hij runt samen met zijn partner Natascha, focuste hij zich vanaf dan op restaurants en grandcafé's in de regio Rijnmond. Hij woont nu in Alblasserdam en heeft drie dochters.

“Ik heb in de coronatijd afscheid genomen van mijn kleinere restaurants met 40, 50 of 60 couverts. Dat is een bewuste keuze”, zegt Van Dijl over zijn ondernemersverleden. “Ik heb in Amerika geleerd: je moet grote zaken hebben waar minimaal 125 mensen kunnen zitten. Dan kan je een gekwalificeerde personeelsleider, een bedrijfsleider en een kok inzetten. Dan kun je ook een management installeren om dat allemaal te kunnen faciliteren. Het moet allemaal groot zijn. Helaas is het: ‘massa is kassa’. Het klinkt een beetje plat, maar dat heb je wel nodig.”

Het is dan ook niet voor niets dat hij er in 2022 voor koos om twee restaurants op één locatie te starten. De twee zaken delen één wasstraat en toiletgroep, extra efficiënt en kostenbesparend, dus. “En je moet ook een beetje duurzaam zijn tegenwoordig.”

Om zijn restaurants op de kaart te zetten, heeft Van Dijl zelfs een marketing- en communicatie team. “We maken op allerlei manieren reclame. Dat gaat van video's op TikTok tot coupons voor een lunch in huis-aan-huisbladen.”

Ook maakt hij dankbaar gebruik van influencers die zijn zaak promoten op social media. De opvallend blauwe, lichtgevende vloer in restaurant Kita speelt op die video's vaak een hoofdrol. “Ze komen allemaal binnen met hun telefoon en filmen eerst de blauwe vloer. Die willen ze allemaal posten.”

“Dat dat zou gebeuren, dat wisten we van tevoren al. De vloer is best wel kostbaar, maar ook uniek. We wisten dat iedereen 'm zou filmen en op social media zou plaatsen, daar is over nagedacht.”

Maar als het aan Van Dijl ligt, zijn het niet alleen de influencers en het jonge publiek dat zij aantrekken die zijn restaurants bezoeken. Want ‘zij bestellen alleen maar Pornstar Martini's en bitterballen’. En, zo weet hij uit ervaring, ‘daar kun je de kachel niet op laten branden’.

De zaken gaan nu goed, maar het gaat de ondernemer niet altijd voor de wind. In april 2023 had hij zelfs dikke, vette pech. Toen brandde het pand op de Noordkade af door een fout in één van de ledlampen. De zaak was net een paar weken open. De verbouwing, die bloed, zweet, tranen én heel veel geld had gekost, kon weer helemaal opnieuw.

“De laatste termijnfacturen van de aannemers lagen nog op bureau”, vertelt hij daarover. “Dus ik kon iedereen weer bellen: kom maar terug. Maak die keuken nog maar een keertje.”

Bij de pakken neerzitten was geen optie, vertelt Van Dijl: “Dat is misschien iets wat ik in mijn commandotijd heb geleerd. Ik schakel gelijk op, maar ook weer terug als het moet.”

“Ik heb best wel dingen meegemaakt in mijn leven. Maar zo'n brand is wel echt verwoestend, op allerlei vlakken. Want het verwoest herinneringen, materieel, de dagelijkse voortgang.”

Of de moed hem dan niet in de schoenen zakte? “Ik kan er wel om gaan zitten huilen op mijn kantoor, maar dat heeft ook geen zin.”