Trots kijkt Gerard Sluimers de sporthal in. Een verdieping lager rennen zeshonderd kinderen van hot naar her. Gerard kwam hier als kind al en is nu éénendertig jaar betrokken bij de organisatie van het zomerse kinderfestijn Jeugdland. Eerst als vrijwilliger, daarna in het bestuur waarvan hij nu de voorzitter is. "Als je zo'n volle zaal ziet, met spelende kinderen, dan blijft je toch doorgaan. En inmiddels heb ik kleinkinderen. Die lopen hier ook rond."
Veel ouders laten hun kinderen voor een klein entreebedrag achter in de sportzaal, waar ze zich een hele dag kunnen vermaken met ruim twintig verschillende activiteiten. Maar die activiteiten moeten wel bemand worden door vrijwilligers, en daar zit dan meteen het probleem. Sluimers
trok een aantal weken geleden al aan de bel vanwege een teruglopend aantal vrijwilligers. Hij maakt zich zorgen dat dat uiteindelijk wellicht het einde kan betekenen van iets wat voor vier generaties bijna vanzelfsprekend was. Hij is niet de enige.
Kinderen zat
Arie de Waard is samen met zijn vrouw al drieëntwintig jaar EHBO-vrijwilliger bij Jeugdland. Hij ziet het aantal vrijwilligers ook zienderogen afnemen:"Elk jaar neemt dat af. We hebben nu al dat we overdag niet voldoende mensen hebben om bepaalde activiteiten te organiseren." Hij vervolgt: "Kijk om je heen, kinderen zat, maar geen vrijwilligers. Ik ben bang dat dat toch gevolgen gaat krijgen."
Voor Arie is dit zijn laatste jaar als vrijwilliger bij de zomeractiviteit, hij is de tachtig gepasseerd en heeft een zwakke rug. De dankbaarheid van de kinderen hebben hem er de afgelopen jaren steeds toe gezet terug te komen, maar eens moet de laatste keer zijn.
Hij kwam hier al met zijn kinderen en ziet nu zijn eigen kleinkinderen door de sporthal van de Fakkel rennen.
In de naaihoek, waar kussentjes voor de kinderen worden genaaid die ze daarna zelf mogen vullen met gedoneerd restmateriaal van een matrasfabriek uit Zwijndrecht, zitten drie dames achter naaimachines. Ze geven aan de vijfenzeventig gepasseerd te zijn en zijn ieder al minstens 8 jaar betrokken bij Jeugdland. Ook voor dit onderdeel geldt dat er geen vervangers zijn als één van de dames besluit te stoppen.
Nooit geleerd
Suze, de middelste van het stel, vertelt dat ze wel proberen jongere vrijwilligers bij het project te betrekken: "Als er hier wat jongere mensen komen en wij vragen ze of het ze leuk lijkt te helpen dan is het antwoord vaak: dat heb ik nooit geleerd. De dertigers en veertigers hebben niet geleerd om te gaan met een naaimachine. Zo wordt de aanwas wel erg klein."
Van de ruim twintig verschillende activiteiten waren er tijdens ons bezoek op donderdagmiddag zo'n vier niet bemand. Geen ramp, maar met zo'n dertig vrijwilligers per dag zeshonderd kinderen vermaken vergt veel energie. Iets waar de vrijwilligersploeg achter Jeugdland ondanks de gemiddelde leeftijd zeker niet te weinig van heeft. De vraag blijft echter wel: hoe lang nog? En wat betekent dat voor de volgende generaties kinderen?
Bekijk hieronder de reportage over Jeugdland Ridderkerk.
