De nabestaanden hadden al het bange voorgevoel dat Minh V., alias ‘Lucky’, niet zou komen opdagen bij het gerechtshof in Den Haag. Hij was in hongerstaking gegaan om te protesteren tegen zijn overplaatsing naar de Afdeling Intensief Toezicht (AIT) in Sittard.
Toen de rechter dat protest afwees, weigerde hij naar het hoger beroep te komen, ondanks een bevel van het hof. Op maandagochtend slikt hij een scheermes in en wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Zitting zonder verdachte
De zitting gaat desondanks door, zonder verdachte. De 52-jarige Minh V. staat terecht voor het doodschieten van zijn voormalig schoonmoeder Michel in Zwijndrecht in januari 2023 en het neerschieten van zijn ex Anneke. Hij zit een straf uit van dertig jaar cel.
Een van de dochters van de doodgeschoten Michel: “Het past bij de provocerende houding van de dader, wat hij ook bij de laatste inhoudelijke behandeling heeft laten zien. Deze man probeert al jaren invloed uit te oefenen op ons leven met zijn manipulaties en controledrang.”
Femicide
Het OM ziet de moord als een klassiek geval van femicide: de opeenvolging van controle, stalking, bedreiging en extreem geweld. “Het is een goede ontwikkeling dat er aandacht is voor het structurele probleem van femicide, voor Anneke en Michel komt dat helaas te laat.”
De aanklager spreekt van een "ijzingwekkende voorbereiding" van Lucky op de moordaanslag. “Hij kon het niet verkroppen dat Anneke de relatie na dertien jaar had beëindigd en bij haar moeder was gaan wonen. Hij begon haar te intimideren, te bedreigen en sloeg spullen kapot. Hij heeft Anneke geobserveerd bij de woning van haar moeder in Dordrecht en belde haar voortdurend, dag en nacht.”
'Koelbloedig en doelgericht'
Op 21 januari 2023 volgt hij beiden vanuit Dordrecht naar Zwijndrecht, waar Anneke en Michel gaan winkelen. Terwijl zij een broodje eten bij de Hema, wacht Lucky een uur lang met geladen pistool in zijn auto op een parkeerplaats. Hij stuurt nog een WhatsApp-bericht naar zijn ex: ‘Tot de dood ons scheidt’.
Dan stapt hij uit, duikt plotseling voor hen op en schiet. Michel (66) wordt in de borst geraakt en overlijdt. Anneke (41) krijgt twee kogels in de rug en raakt zwaargewond.
“Koelbloedig, doelgericht, op een vol parkeerterrein waar ook kinderen waren. Hij wilde niet alleen Anneke doden, Michel was onderdeel van zijn moordplan. Hij wist dat ze altijd samen waren en is ze ook die dag gevolgd. Ook heeft hij eerder gedreigd ‘iedereen mee te nemen’.”
Zelfde eis
De rechtbank in Rotterdam vond in 2024 de moord op Michel niet bewezen: zij kwam tussenbeide toen Minh V. Anneke wilde doodschieten. Daarom is hij veroordeeld voor doodslag. Het OM ziet dat dus anders en eist andermaal de hoogste straf: levenslang. “Het is de enige passende straf die de samenleving voorgoed tegen hem beschermt.” Minh V. heeft een geschiedenis van geweldsdelicten.
Advocaat Errol Jobse zegt dat er geen moordplan was, Lucky heeft ter plekke impulsief gereageerd. “Het was een crime passionnel, een misdaad uit hartstocht en geen moord met voorbedachte raad. Cliënt was zeer emotioneel over het verbreken van de relatie. Dat was volgens hem abrupt gegaan, zonder goed gesprek. Hij heeft haar gesmeekt te praten, maar tevergeefs. Daarom was hij op 21 januari achter haar aangegaan: om te praten.”
Nog dagelijks pijn
Ook het uitkiezen van een druk winkelcentrum duidt volgens Jobse erop dat hij juist geen plan had om Anneke te vermoorden. Het bericht ‘Tot de dood ons scheidt’ is geen voorbode van een moord, maar een manier om uit te drukken dat hij niet zonder haar kan, zegt de advocaat.
In haar slachtofferverklaring zegt Anneke dat zij nog dagelijks pijn heeft. “Ik zit in een rolstoel. Voor dingen die ooit vanzelfsprekend waren, ben ik nu afhankelijk van anderen. Dat verlies van vrijheid is moeilijk te accepteren en confronterend. Naast de lichamelijke pijn is er het psychische lijden. Elke dag opnieuw. De herinneringen, de angst, het gemis. Het gevoel van onveiligheid dat niet zomaar verdwijnt.”
Rust
Haar zus, de andere dochter van Michel, richt zich rechtstreeks tot het gerechtshof: “Onze pijn zal nooit verdwijnen, maar uw arrest kan wel bepalend zijn voor de veiligheid van moeders en dochters in deze samenleving. Wij hopen dat uw uitspraak recht zal doen aan wat er gebeurd is en ons de ruimte geeft om eindelijk te rouwen, te verwerken en – hoe moeilijk ook – verder te gaan. Wij verdienen ook rust.”
Soortgelijke woorden gebruikt Anneke in het slot van haar verklaring: “De afgelopen drie jaar heb ik mijn mond gehouden. Ik wilde geen interviews geven en heb verzoeken afgewezen, omdat ik rust zocht. Omdat ik probeerde te overleven. Alleen via mijn advocaat wilde ik, in mijn eigen woorden en op mijn eigen manier, iets naar buiten brengen. Maar wat ik vooral wil, is rust. Dat het stopt. Dat het klaar is.”
Het gerechtshof in Den Haag doet op 23 maart uitspraak.
Dit is een artikel van onze mediapartner Rijnmond.
