Fietsen naar je werk: onze verslaggevers uit Tilburg en Leiden gingen de uitdaging aan

Klinkt het gek? Ja. Is het debiel? Misschien ook wel, zeker omdat ik, Corrado, op mijn 'gewone' Batavus stap. Geen wielrenfiets, wel een sportief type. Maar goed: het is iets wat ik al ongeveer drieënhalf jaar wilde doen en dus stond donderdag 25 maart al sinds vorig jaar op mijn planning.

Ondertussen is collega Trevyn vanuit Leiden op een (rode) racefiets aan zijn tocht begonnen. Het weer om acht uur 's ochtends: zonnig, tien graden en een noordoostenwind. Dat is vooral voor mij ongunstig, merk ik al vanaf de eerste kilometer. Langs het Wilhelminakanaal, dat ik tot Dongen volg, staat een flinke zijwind. Trevyn geniet tot Delft van een prettige portie meewind, analyseerden we al een dag voor de rit.

Terug naar Brabant, waar het geluid van mijn fietsgeratel boven mijn muziek komt. Het zijn gelukkig wat steentjes, geen technisch malheur. Mijn fiets heeft in de afgelopen weken al vaker dan gehoopt bij de fietsenmaker overnacht en zeker nu, inmiddels achttien kilometer van huis, zijn problemen zeer onwenselijk.

Oosterhout doemt op. Na een heuveltje, het viaduct over de A27, is het tijd om even uit te blazen tussen het groen en de huizen. Vervolgens wacht mij een flinke kluif: zeven kilometer tegen de wind in naar Drimmelen, een pittoresk dorpje aan de Brabantse kant van de Biesbosch. Toch valt er wat te genieten: het zonnetje lacht, de lucht is blauw en er zit halverwege nog best wat energie in de tank.

Of dat laatste iets is om trots op te zijn, valt te betwijfelen. Het is niks vergeleken allerlei sportprestaties: de marathonzege van Sifan Hassan in Londen, de fenomenen Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel op de fiets of motorcrosser Jeffrey Herlings die sinds begin deze maand recordhouder werd als het gaat om het aantal Grand Prix-zeges (102).

In de zomer van 2018 ging ik in Tilburg journalistiek studeren en stopte ik met voetballen in mijn Zeeuws dorpje Oostkapelle. Daarvoor fietste ik zes jaar naar Middelburg, waar mijn middelbare school stond. Al die fietstochten, voor mijn gevoel altijd tegen de wind in, hebben ervoor gezorgd dat mijn fietsconditie mij nooit in de steek heeft gelaten.

Toch ben ik blij als een kind als ik, met nog twintig kilometer te gaan, een watertappunt zie. Even bijtanken op een bruggetje, waar een aalscholver die vlak over het water scheert voor een prachtig tafereel zorgt. Banaantje erin en weer door.

Het zitvlak begint wat pijn te doen als ik Lage Zwaluwe, het dorp met het minst gewaardeerde station van Nederland, passeer. De klinkerweg vlak voor de Moerdijkbrug maakt het niet veel beter. Maar het zwaarste stuk is toch pas echt na de brug. De Dordtse Oudendijk draait langzaam richting het noordoosten, precies de richting waar ook de wind vandaan waait.

Mijn benen voelen alsof de Grote Kerk erop staat en ieder heuveltje lijkt wel op de Mont Ventoux. Oké, ik moet niet overdrijven, maar het beste is er wel af. Rechts de Wieldrechtse Zeedijk op, links de Smitsweg in. Nog twee bochten te gaan en dan zit het erop. Dat geldt ook voor collega Trevyn, die er op zijn 'rood racemonster' nog een stukje aan vast heeft geplakt en 65 kilometer asfalt verslonden heeft.

Een übersportieve ochtend, later op je werk zijn, het lekkerste blikje cola van 2023 en voldaan op de bank neerploffen in de avond. Dan nemen wij dat afzien wel voor lief. Op naar volgend jaar.