Urenlang zwoegen door de bergen: Maurice deed mee aan bizarre ultrarun in de VS

‘De race van zijn leven’ noemt Maurice het. De hardloopfanaat is niet vies van een uitdaging, maar een normale marathon is een makkie vergeleken de beruchte Barkley Marathons. Toch wilde hij de uitdaging aan en schreef zich in voor de Barkley Fall Classic: een marathon met - zo rekende hij uit – 1200 etages aan hoogtemeters van het kantoorgebouw waar hij werkt.

“Het mysterie trok me, ik wilde het meemaken. Het is een cult-achtige, gekke race vol met rariteiten, dat heb ik allemaal meegemaakt. Niemand weet de route tot de avond ervoor en het startschot is het aansteken van een sigaret.”

Het verhaal achter de marathon is even opzienbarend als de wedstrijd zelf. Het idee ontstond toen de bedenkers hoorden over de ontsnapping van de moordenaar van Martin Luther King in 1977. Toen ontkwam James Earl Ray uit een gevangenis en was bijna zestig uur op de vlucht, waarbij hij zo’n 19 kilometer aflegde. Een van de initiatiefnemers zou die afstand belachelijk hebben gemaakt en hebben gezegd dat hij in dat tijdsbestek minstens 160 kilometer kon afleggen.

En zo waren de Barkley Marathons geboren. De ultieme uitputtingsslag, de trail van 160 kilometer, is sinds 1989 maar door 20 mensen uitgelopen. Maurice liep het ‘kleine broertje’, de Barkley Fall Classic van zo’n 42 kilometer. Een loodzware wedstrijd waarin hij vooral zijn kompas moest volgen. Bordjes zijn er amper.

“Veel illusie heb ik niet, dit is boven mijn niveau”, schrijft de sportieveling twee dagen voor de start op Facebook. “Maar ik ga wel mijn best doen en kijken hoe ver ik kom.”

Zaterdagochtend, zeven uur ‘s ochtends. Gary Cantrell, onder de deelnemers beter bekend als 'Lazarus Lake', steekt zijn sigaret op en de Dordtenaar gaat van start. “Na twintig minuten moesten we al omhoog door een soort wildernis met een stijgingspercentage van twintig, dertig procent. Ik dacht: ik kan dit niet, wat doe ik hier, dit is één grote vergissing.”

Maar sporters geven zich niet zomaar gewonnen, dus ook Maurice niet. “Na anderhalf uur klimmen, konden we gaan rennen. Dat ging hartstikke goed, want ik haalde veel mensen in en had veertig minuten voorsprong op de tijd die ik moest hebben. Ik bleef lekker doorlopen en had na vier uur zelfs anderhalf uur voorsprong.”

Daarna volgde een voor hem bekend stuk, waar hij twee jaar eerder al eens een stukje had hardgelopen. “Ook toen ging ik op mijn bek en dat gebeurde nu weer”, geeft hij toe.

Maurice kon verder, maar moest na acht uur en vier valpartijen noodgedwongen gaan wandelen. “Ik had nog drie uur de tijd, maar de ‘muur’ in de finale kon ik echt niet meer op. Het was echt het laatste stukje, maar ik ben toen omgedraaid.”

Het is niet anders, beseft de Dordtenaar zich een paar dagen na zijn ‘epische avontuur’ in de Amerikaanse wildernis. “Het gaat me nu weken kosten om te herstellen, maar het komt weer goed. Ik voel me nu 95 en loop voetje voor voetje”, zegt hij terwijl hij languit bijkomt van de uitputtingsslag.

Ongeschonden uit de strijd kwam Maurice namelijk niet. “Mijn benen, armen en schouders zitten onder rode en bloedige streepjes van de doornen, ik heb allerlei wondjes op mijn bloedende knie en scheenbenen, ik heb een hamstring verrekt, een zere pols, één of meerdere ribben gekneusd en loop nu als een pinguïn. Maar ja, het was het wel waard.”

De hardloopfanaat heeft namelijk ‘veel vrienden gemaakt voor één dag’, zegt hij zelf. “Ik heb een poosje samengelopen met Rich, een man met lang, zwart haar en een baard. Een ex-alcoholist die zijn levensverhaal vertelde. Hij was aan de sport geraakt en moedigde iedereen aan. Mensen trekken elkaar echt omhoog”, blikt hij terug.

Vier keer gevallen en vlak voor het einde gestrand, maar ook een avontuur om nooit meer te vergeten. Wil hij nog terug voor de laatste kilometer? Een diepe zucht volgt. “Diep in mijn hart wel, maar ik denk dat ik het niet zal doen. De weg erheen vraagt zoveel van mij en mijn omgeving, dat ik dat thuis niet durf voor te stellen.”