Het is niet anders, beseft de Dordtenaar zich een paar dagen na zijn ‘epische avontuur’ in de Amerikaanse wildernis. “Het gaat me nu weken kosten om te herstellen, maar het komt weer goed. Ik voel me nu 95 en loop voetje voor voetje”, zegt hij terwijl hij languit bijkomt van de uitputtingsslag.
Gekneusde ribben en wondjes
Ongeschonden uit de strijd kwam Maurice namelijk niet. “Mijn benen, armen en schouders zitten onder rode en bloedige streepjes van de doornen, ik heb allerlei wondjes op mijn bloedende knie en scheenbenen, ik heb een hamstring verrekt, een zere pols, één of meerdere ribben gekneusd en loop nu als een pinguïn. Maar ja, het was het wel waard.”
De hardloopfanaat heeft namelijk ‘veel vrienden gemaakt voor één dag’, zegt hij zelf. “Ik heb een poosje samengelopen met Rich, een man met lang, zwart haar en een baard. Een ex-alcoholist die zijn levensverhaal vertelde. Hij was aan de sport geraakt en moedigde iedereen aan. Mensen trekken elkaar echt omhoog”, blikt hij terug.
Terug? 'Ik denk dat ik het niet zal doen'
Vier keer gevallen en vlak voor het einde gestrand, maar ook een avontuur om nooit meer te vergeten. Wil hij nog terug voor de laatste kilometer? Een diepe zucht volgt. “Diep in mijn hart wel, maar ik denk dat ik het niet zal doen. De weg erheen vraagt zoveel van mij en mijn omgeving, dat ik dat thuis niet durf voor te stellen.”
