André Kooiman met mevrouw Verhaar-Vink
RijnmondDe 63-jarige André Kooiman werkt als vrijwilliger in hospice De Riede in Ridderkerk. Hij zocht er een zinvolle vrijetijdsbesteding. Die vond hij op de plek waar veel mensen hun laatste levensfase doormaken.
Kooiman werkt als ambulancechauffeur, maar wilde ook graag vrijwilligerswerk doen. In zijn zoektocht kwam hij uit bij een hospice; dat was geen toeval. Hij put namelijk uit eigen ervaring: enkele jaren geleden verbleef zijn vader in een hospice. "Daar kregen we zo'n fijne, liefdevolle verzorging en aandacht. Toen dacht ik: dit is gewoon wat ik wil. En ik zocht wel een invulling die bij mij past als persoon, maar ook waar ik waardering en energie uit haal", zegt hij tegen Rijnmond.
De Ridderkerker vervult zijn taken in het hospice aan de Boksdoornstraat 'met veel plezier en inzet'. Toch wordt die omgeving door veel mensen gezien als zwaar. "Ik vind van niet", zegt André resoluut.
"Het is mooi werk, maar wel met zware momenten. Maar die zware momenten maken het juist bijzonder, denk ik. Hoe mooi is het dat je het laatste stukje van iemands leven mee mag lopen? Het is iets moois wat mensen met je delen. Ik vind het een compliment, een waardering. En wat doe ik? Ik ben er gewoon."
Luisteren
De werkzaamheden als vrijwilliger in het hospice zijn divers, vertelt Kooiman. Gemiddeld is hij er twee dagen per week te vinden. "We zorgen voor het ontbijt, de lunch of avondeten. We zoeken de gast eens op voor een gesprek, om een stukje eenzaamheid weg te halen. Bedden opmaken is een taak. En als het mooi weer is, kunnen we eventueel naar buiten gaan."
Hele verschillende werkzaamheden dus, maar wel met een duidelijke hoofdmoot: er zijn voor de gasten, en luisteren naar hen. De gesprekken ontstaan natuurlijk, zegt Kooiman. "De onderwerpen komen vanzelf op tafel. Dat kan zijn over het geloof, over het hiernamaals. Of over piekeren, over het verleden of over gezinssamenstelling."
Na verloop van tijd kunnen die gesprekken minder worden. "Want mensen zijn echt ziek aan het worden." André raakt zichtbaar geëmotioneerd. "Als ze dan met hun laatste kracht je hand vastpakken en zeggen: dankjewel... ja, dat raakt me."
Ambulancechauffeur
In zijn werk als ambulancechauffeur is Kooiman eraan gewend om om te gaan met zieke mensen, vertelt hij. Toch zit er een groot verschil in beide werkzaamheden. "Het grote verschil is dat het contact veel korter is dan nu. Je ziet mensen vaak maximaal een uurtje. Hier is het contact veel langer. Twee, drie vier, vijf weken of soms twee maanden. In die tijd creëer je natuurlijk wel meer een band. Je komt dichterbij de mensen."
Zoals ook bij mevrouw Verhaar-Vink (97), die blij is met de gesprekken met André. "Hij is bijna geestelijk verzorger. Dat doet 'ie toch uit z'n innerlijke vermogen. Anders zou hij dat niet doen, denk ik."
Juist die gesprekken en het vertrouwen dat mensen hem geven, maken zijn vrijwilligerswerk voor hem bijzonder. Hij hoopt dan ook van harte dat meer mensen zich willen inzetten als vrijwilliger. "We kunnen ze nog goed gebruiken. Je kunt zoveel als vrijwilliger betekenen voor de gasten. En je hebt zoveel te bieden. Maar je moet toch wel stevig in je schoenen staan. Elke vrijwilliger is er één, maar als het er zes, zeven of tien zijn: dat zou fijn zijn."
Dit is een artikel van onze mediapartner Rijnmond.
