Het verhaal van Tom begint niet op een zonnige bergpas of in een exotisch dorpje. Jaren geleden was hij verslaafd, depressief en suïcidaal. Het was 'do or die', zo beschrijft hij zijn situatie zelf. Een afkickkliniek was de enige oplossing.
“Na een jaar daar te hebben gezeten, ben ik mijn eigen vrijheid tegemoet gelopen”, vertelt Tom. En dat bedoelt hij letterlijk. Zijn eerste tocht begon op 8 mei 2021, vanuit zijn woonplaats Sliedrecht. Te voet, richting Istanbul.
China was het oorspronkelijke doel, maar gesloten grenzen door corona gooiden roet in het eten. Geen punt voor Tom. “Toen ben ik naar Australië gegaan, van boven naar beneden gelopen, door Azië van Pakistan naar Vietnam, door Amerika, en zo ben ik ook nog in Nieuw-Zeeland geweest.”
Leegte en liefde
Het klinkt als een droomleven voor elke avonturier, maar Tom schetst ook een ander beeld. “Er is een overdaad aan avontuur, en een gebrek aan liefde”, zegt hij openhartig. “Ik maak prachtige dingen mee, maar het is ook een heel eenzaam bestaan.”
In India liep hij door de armste regio’s, waar mensen soms nog nooit een westerling hadden gezien. Tien weken lang zag hij geen prullenbak en overal lag plastic op straat. “De armoede grijpt je echt bij de keel. Het laat je niet los.”
'Mensen stopten om een foto van mij maken'
Toch voelde hij zich er opvallend veilig. “Mensen in India stopten midden op de snelweg om een foto te maken met mij, zo’n lange, halfgrijze gast uit het Westen. Heel bijzonder.”
Hij vertelt over verdwalen in de Jordaanse woestijn, wekenlang lopen door de ongerepte natuur van Nieuw-Zeeland en gesprekken met mensen die een totaal ander leven leiden. Het zijn herinneringen die zich diep in zijn geheugen nestelen. “Ik ben 39 jaar. Moet ik niet een huis hebben, kinderen, een tuin? Die vraag krijg ik vaak. Maar ik zeg altijd: ik bén al gesetteld. Alleen dan in de wereld.”
Boek
Het lopen bracht hem iets wat hij nergens anders vond: rust in zijn hoofd en liefde voor zichzelf. “Je ontwikkelt een bizarre mate van zelfacceptatie. En je komt erachter dat veel antwoorden juist liggen in wat je niet ziet. Dat klinkt zweverig, maar het is echt zo.”
Zijn verhaal heeft hij opgeschreven in het boek Van verslaafd naar te voet de wereld rond. Het grootste deel schreef hij op zijn telefoon, onderweg, al lopend. “Iedere dag tikte ik mijn verhaal uit. Iemand anders heeft het in boekvorm gegoten, maar elk woord is van mij.”
Het schrijven deed hij deels terwijl hij opnieuw op reis was, ondergedompeld in de rauwe werkelijkheid van landen als India en Bangladesh. “Klinkt misschien gek, maar juist door omringd te zijn door de ellende van anderen, kon ik mijn eigen verhaal beter opschrijven. Het contrast maakte mijn verhaal helder.”
'Maak het bespreekbaar'
Wat Tom vooral wil overbrengen met zijn boek en zijn wandelmissie? “Dat we mentale problemen moeten normaliseren. Dat we trauma’s, verlies en verslaving niet in een verdomhoekje moeten stoppen. Juist door erover te praten, maak je ruimte voor herstel.”
Zijn boodschap is simpel: “Hou het niet voor je. Deel het. Dan komt er ruimte. Voor anderen, en voor jezelf.”
En nu?
Over drie weken vertrekt Tom opnieuw, dit keer weer naar Pakistan. “Dan begint alles weer van voor af aan. Andere taal, andere mensen, opnieuw leren vertrouwen, weer slapen waar je maar kunt.” Zijn missie is duidelijk: blijven lopen, blijven vertellen en blijven inspireren.
Dit is een verhaal van onze mediapartner Rijnmond.
