Daria Khozhai werd geboren in Oekraïne, in 1994. Ze woont al een aantal jaar in Amsterdam en gebruikt kunst om haar verleden en innerlijke wereld tastbaar te maken. Speciaal voor de Galatea Kunstprijs maakte ze een installatie gebaseerd op de ‘Sovetskaja Stenka’, een sierlijke maar ideologisch beladen wandkast/poppenhuis uit haar ouderlijk huis.
Deze kasten vol met kristal, porselein en propagandaboeken stonden in vrijwel iedere familiewoning in oude Sovjetlanden. Volgens de kunstenares stonden ze symbool voor controle en schijnvertoon onder het Sovjetregime.
Khozhai's versie ontdoet zich van die façade. Haar installatie is een spookachtige tegenhanger die is aangevroten door houtwormen: een eerbetoon aan wat verloren is gegaan en tegelijk een aanklacht tegen wat nooit had mogen overheersen. Zo verweeft zij architectuur, psychologische inzichten en persoonlijke trauma’s tot een kunstwerk dat niet enkel terugblikt, maar ook doorwerkt. "Hier in Nederland werd de poppenkast gebruikt om groei, schoonheid en een mooi interieur te laten zien. Die van mij is om de waarheid te laten zien."
Tandenstokers als therapie
Harrison Omoyater (Nigeria, 1994) verwerkte zijn jarenlange reis naar Nederland in zijn kunst. Via een half dozijn Afrikaanse landen en Italië kwam hij uiteindelijk in Nederland terecht. Op zijn negentiende verliet hij zijn geboortedorp Oza vanwege een slecht voorteken, waarna een route vol obstakels zich opwierp.
Zijn redding vond hij uiteindelijk in Nederland, waar hij besloot kunstenaar te worden. In zijn atelier, waar hij inmiddels tien uur per dag werkt, kan hij zijn emoties kwijt. "Kunst gaat over het overdragen, het gaat om het ontcijferen van mijn innerlijke oorlog", vertelt hij.
Zijn kunstwerken bestaan uit duizenden beschilderde tandenstokers en satéprikkers – eenvoudige materialen die hij ooit bij een supermarkt nabij zijn toenmalig asielzoekerscentrum kocht. In zijn minutieuze werk ligt een wereld van verdriet, overleving en hoop besloten. Voor Omoyater is het meer dan kunst: het is bewijs dat je ondanks alles iets van het leven kunt maken.
Steun bij een nieuw begin
De Galatea Kunstprijs is een initiatief van het Dordrechts Museum en de Galatea Foundation. De prijs biedt kunstenaars met een vluchtverleden de kans om zich professioneel te ontwikkelen in Nederland. De vijf geselecteerde kunstenaars exposeren hun werk tussen 12 april en 5 oktober 2025 in een speciale tentoonstelling, waarin elk werk een verhaal van veerkracht vertelt.
De vakjury, onder leiding van Wilma Sütö en met onder meer voormalig winnares Natalia Grezina, kiest tijdens de looptijd van de tentoonstelling één winnaar. Die ontvangt naast de Galatea Penning ook een geldbedrag van €2.500 als stimulans om het kunstenaarschap voort te zetten.
Publiek kiest ook mee
Naast de juryprijs wordt dit jaar voor het eerst ook een publieksfavoriet gekozen. Bezoekers van de tentoonstelling kunnen stemmen op het werk dat hen het meest raakt. Deze eervolle vermelding zal net als de juryprijs op 28 juni bekend worden gemaakt. Aanmelden voor de editie van 2026 kan vanaf 1 september 2025 via de website van de Galatea Foundation.
De Galatea-tentoonstelling is volgens het Dordrechts Museum “een tentoonstelling over veerkracht en een nieuw begin.” Bezoekers krijgen een unieke inkijk in het leven van vijf kunstenaars die alles achterlieten, maar niet opgaven. Hun kunst is getuigenis, verwerking én hoop – in verf, video, installaties en onverwachte materialen.
Bekijk hier de reportage over de prijs:
