"Je bent er weer. Fijn je weer te zien, Kees." Mevrouw Römer van 75 is opgelucht. Meerdere keren was ze langs het huis gelopen waar Kees al twintig jaar een kamer huurt. Dan keek ze omhoog naar zijn raam, maar zag ze niks bewegen en zag ook geen lampje branden. Kees en mevrouw Römer wonen allebei bij het Vogelplein en zijn er dagelijks te vinden. En dan let je nu eenmaal een beetje op elkaar.
Op het plein staat een groene zeecontainer die het midden houdt tussen een hippe koffiebar en een verkapt buurthuis met hulpverlening. Het Vogelnest bestaat ruim vijf jaar en trekt een kleurrijke verzameling bezoekers. Alle lagen van de samenleving drinken bij de voormalige zeecontainer hun cappuccino. Als Kees er niet is, dan mist er iets, want Kees hoort al sinds de opening bij de inboedel.
Emoties en eenzaamheid
Kees heeft een hard leven en dat is hem aan te zien. Kort peper-en-zoutkleurig haar, een baardje van een paar dagen en een doorleefd gezicht met groeven en een gehavend gebit. "Ik zie er natuurlijk veel ouder uit dan 52", zegt hij. Kees worstelt al decennia met eenzaamheid en soms ook met emoties waar hij geen raad mee weet. Vooral 's avonds en 's nachts. Dat zijn de moeilijkste momenten. Daar ligt zijn valkuil en dat hij weet hij zelf het beste.
De pleinbewoners kennen Kees vooral als een vriendelijke en zachte man die gek is op vissen, daar prijzen mee heeft gewonnen en de beste plekjes in de wijde omgeving kent. Ook is hij graag bezig, maakt hij praatjes en helpt hij anderen. Kees is vrijwilliger bij 'Mag het ook lokaal zijn', dat in buurthuizen en zorginstellingen muziekmiddagen organiseert met Dordtse artiesten. Ook draait hij als vrijwilliger mee bij de kringloopwinkel op de fietsenafdeling. Daarnaast repareert hij tegen materiaalkosten fietsen in de relatief arme Vogelbuurt.
Kees' beste vriend is Ron. Ook hij is elke dag op het plein. Kees zag Ron een paar jaar geleden met zijn ziel onder de arm lopen en riep hem erbij. "Kom even een bakje drinken. Nee? Doe niet zo gek man en kom erbij zitten." Dat was het begin van hun vriendschap. Sindsdien zien ze elkaar vrijwel iedere dag bij Het Vogelnest. "Dat moment heeft mijn leven gered", zei Ron daar deze zomer over. "Ik was zo depressief als wat. Vanaf dat moment kom ik weer onder de mensen. Anders was ik er, denk ik, al niet meer geweest."
Maar toen was Kees een maand geleden ineens niet meer op het plein. Ron vat samen samen wat hij tegen Kees zei. "Je moet er wat aan laten doen. Zo ga je het niet redden, vriend. Je bent veel te mager, dit gaat zo niet." Dat wist Kees zelf ook heel goed en hij had zijn besluit al genomen. "Ik woog 55 kilo", zegt de man die bijna één meter negentig is. "Ik at niet meer. Nou ja, ik at wel, maar dan vloeibaar."
Kees komt er eerlijk voor uit dat hij soms te veel drinkt. Blikken bier van een halve liter met bijna tien procent alcohol. "Overdag is het geen probleem, dan ben ik bezig met de fietsen of aan het vissen, geen zin in alcohol. Soms drink ik hele perioden geen druppel, maar dan gaat het ineens toch weer mis. Als ik 's avonds thuis zit en me eenzaam voel of als er iets ergs is gebeurd. Een sterfgeval bijvoorbeeld." Dan eet Kees niet meer, maar klokt hij vijf of zes halve liters weg bij wijze van avondeten. "Soms heb ik de boontjes al gekookt en heb ik er geen zin meer in, door al het bier. Dan gooi ik ze gewoon de prullenbak in."
Meteen blazen
De kilo's vliegen er na de jaarwisseling weer af. Zijn gezicht vermagert. Vier keer eerder werd hij opgenomen in een kliniek. In de eerste week van januari weet Kees zeker dat het weer helemaal misgaat. Hij belt het nummer van zijn begeleider. "Ik wil weer komen, neem me maar op alsjeblieft." Met de bus van Drechthopper reist hij op 10 januari naar Rotterdam-Noord voor zijn opname. Maar niet zonder een flink slotakkoord op zijn kamer.
"De avond ervoor ben ik om half elf naar bed gegaan. Zeker niet nuchter. Ik werd twee uur later wakker en zag vijf of zes volle blikken staan. Die heb ik die nacht allemaal leeggedronken. Ik ben er nog echt even tegenaan gegaan. In Rotterdam moest ik bij aankomst meteen blazen. Dat was een flinke score van 2,3 promille, de alcohol zat nog in mijn bloed. Ik kreeg medicatie om rustig te ontnuchteren en tegen ontwenningsverschijnselen. Ik ben naar mijn kamer gegaan en heb geslapen. Ze laten je eerst met rust."
"Ik had daar een mooie kamer. Rustig, heel netjes. Beter dan thuis. Met internet, een wc en douche. Zelfs met vloerverwarming. Daardoor voelde ik me ook rustiger worden. Ik kreeg shots met vitaminen. Ik heb zitten vreten als een dijker, twee grote borden spaghetti."
Om kwart voor zeven 's ochtends wordt Kees gewekt in de kliniek. Ontbijten, douchen en dan begint om half negen het dagprogramma. "We praten dan in het restaurant. Er wordt gevraagd hoe je geslapen hebt. Dan start de therapie. Dan gaat het bijvoorbeeld over de mens als auto. Een mens heeft ook brandstof nodig. Mijn brandstof was alcohol."
"Ik voelde me steeds stabieler worden. Maar ik had ook spanning. Dan dacht ik aan mijn vrienden en mijn ouders. Ze weten het. 'Volhouden, Kees', zeggen ze tegen me. Ik hoop dat het deze keer lukt."
Geen therapie door corona
Als er een corona-uitbraak is in de kliniek, moet Kees de hele dag op zijn kamer blijven en vervalt de therapie. Daar voelt hij zich niet gelukkig bij. "Ik heb gevraagd of ik weg kon en dat mocht. Ze wilden me niet houden. Na een maand in de kliniek was ik weer stabiel en sterk genoeg. Ik vond het wel jammer, ik had het graag afgemaakt."
In een maand vol ritme, regelmaat en vitamines is Kees maar liefst tien kilo aangekomen. Hij heeft weer kleur op zijn gezicht en kijkt ernaar uit om maandag weer aan de slag te gaan bij de kringloopwinkel waar hij oude fietsen opknapt voor een tweede leven. Kees krijgt nu ambulante therapie, waarbij hij gewoon thuis slaapt. De feestdagen en de avonden blijven het moeilijkst. "Eenzaam en emoties", vat hij zijn valkuilen nog eens samen. Maar dit keer is het hem menens: een zesde keer in de kliniek gaat er niet komen.
