Eén voet voor, de ander achter, lichtjes door de knieën buigen, het zwaard goed vastpakken, je bovenlichaam recht houden en het zwaard naar voren richten alsof je een vishengel uitgooit. De basis is prima te leren en ook hiervoor geldt: oefening baart kunst. Wie meer wil leren, krijgt alles te weten over de manieren om aan te vallen en te verdedigen.
Voor Jesper begon het allemaal bij takken uit het bos waar hij als een ware gladiator mee rondliep. "Ik weet niet of vechten echt bij mij past, maar ik vind zwaarden gewoon heel gaaf, om daarmee te leren vechten."
School
Als eigenaar van Via Gladiatorem, een school voor Historisch Europese krijgskunst, begon hij dit jaar in Dordrecht met twaalf sportievelingen. Nu zijn er 26 mensen ingeschreven. "Maar van mij mogen er nog wel wat mensen bijkomen", vult hij aan.
Dion, één van zijn leerlingen, begon met zwaardvechten vanwege zijn obsessie voor geschiedenis. "Ik heb al een lange tijd allerlei vechtsporten gedaan, zoals kungfu, maar zwaardvechten kon ik nooit in mijn omgeving. Nu ben ik begonnen en ben er eigenlijk niet meer weg te slaan."
Eeuwenoude kunst
De 23-jarige Dion, die verpleegkunde studeerde en nu in een biosupermarkt werkt, prijst het zwaardvechten "omdat tijdens de sport aan je fysieke en mentale fitheid werkt en je er een eeuwenoude kunst mee leert”.
Wie aan de sport begint, moet wel tegen een stootje kunnen. "Er zijn genoeg maskers die veilig genoeg zijn en we hebben dikke jassen, uitbreiding voor de ellebogen en een borstplaat", legt Jesper uit. "Maar de handen beschermen blijft moeilijk, al zijn er wel opties."
RTV Dordrecht-verslaggever Corrado Francke kreeg, met gevaar voor eigen leven, een proefles zwaardvechten:
