Toch neemt het niet weg dat ze vol goede moed straks zeker vijftien uur in het busje zit. "Ik heb geen spanning voor wat komen gaat en ga er echt onbevangen in. Ik denk zelf altijd: ik kom gewoon weer veilig terug en vind het vooral schrijdend voor de mensen die zelf in die situatie zitten en alles en iedereen hebben moeten achterlaten. Ik ben eigenlijk meer bezig met hun leed, dan wat mij zelf te wachten staat."
Voor Kitty's gevoel moest ze wel haar steentje bijdragen in deze tijd. "Juist voor de kwetsbare groep waar we ons dagelijks voor inzetten, baby's." Tijdens het uitwerkproces kwam er een andere organisatie op haar pad. "We dachten: we gaan bemiddelen in het busje, maar we willen ook zelf gaan rijden. Toen hebben we via Volvo, hier in Dordrecht, een huurbusje aangeboden gekregen."
Het busje waarmee ze naar Polen gaat, zit volgeladen met spullen die de stichting - vanuit een oproep op Facebook - heeft gekregen. Kitty: "We hebben sowieso al een sterk netwerk. Altijd als we een oproepje doen voor moeders en baby's krijgen we veel reacties, maar deze keer kwamen het vanuit heel Nederland." Dat maakt ook dat ze gericht en kritisch moest kijken naar de spullen. "Uiteindelijk nemen we luiers, babyvoeding, sokken, ondergoed en medicijnen mee naar de grens."
Als het goed is zijn de busjes straks volgeladen met Oekraïense moeders en hun kleine kinderen. De opvang plekken zijn voor hen alvast gereserveerd in het babyhuis in Dordrecht, Schiedam en Leiden. "We willen ze daar zoveel mogelijk troost en eventueel ook trauma verwerking bieden."
Benieuwd naar hoe het er waarschijnlijk aan de grens aan toe gaat? Bekijk hier het verhaal van Kitty:
