Ik was een getalenteerd afwasser, gemazeld en gepokt door de Dordtse horeca en de veels te hete kranen maar het begon allemaal zo: ik werd gescout door een vriend op de middelbare school en mede dankzij mijn eerder genoemde uitzonderlijke talent was ik al gauw aangenomen. Het geld stroomde minder hard binnen dan de kraan maar dat mocht de pret niet drukken. In het te kleine afwashok van Bacchus - god van de Wijn - verrichte ik de noeste arbeid en gaf de Belastingdienst mij voor het eerst het gevoel dat ik echt bestond. Als jongen van vijftien werkte ik soms door tot half twee in de nacht en dit had zijn weerslag op mijn cijfers. Die kwamen zo ongeveer overeen met de tijden waarop de afwas af was. De collegialiteit was ook ver te zoeken aangezien ik geregeld weggemoffelde, beschimmelde emmers met bestek en bakjes mayonaise vond waar de afwasser van de dag (of week) ervoor geen zin meer in had. ‘Moet dit nog afgewassen?’, was de retorische vraag die het naïeve kind (ik) stelde.
Gelukkig moest mijn nuluren contract op laste van het ouderlijk gezag worden beëindigd en was ik was tot het einde van de zomer transfervrij. De cijfers werden opgekrikt, promotie naar de vijfde klas bewerkstelligd, en de behoefte aan inkomsten groeide weer. Je moet toch energiedrank en goedkope chips kunnen kopen als zestienjarige.
Het leek wel alsof de afwasjobs voor het oprapen lagen want ik werd wederom gescout en kwam terecht in de jeugdopleiding van Delicees. De secundaire arbeidsvoorwaarden bevielen daar toch stukken beter en ik leerde andere dingen dan frituurtijden en het leeglepelen van bakjes met saus. Het was alleen nog steeds geen vetpot dus ik kluste nog wat bij in de enige molen die Dordrecht rijk is: de Kyck over den Dyck.
Die molen is een plek om te koesteren, en niet omdat ik daar de sterren van de hemel af heb lopen wassen. Ik heb daar de gekste feesten en partijen mee mogen maken. Met ongemakkelijke ABC-tjes, stijve danspasjes en loslippige tantes. Een verhalenmachine waar ik nog vaak inspiratie uit put. Je kreeg echt even inzicht in het leven van een groep mensen die iets met elkaar te maken hadden. Maar nog veel belangrijker aan de molen is het uitzicht. Het is een belangrijk onderdeel van de skyline en misschien nog wel leuker, de molen is nog in bedrijf. Elke woensdag en zaterdag kan de molen worden bezocht en heb je mogelijkheid om echt bakkersmeel en allerhande souvenirs te kopen. Uw bezoekje (en vooral uw knaken) kan de molen goed gebruiken nu de roeden van de wieken roesten en een herstel van ongeveer 100.000 euro nodig blijken te hebben. De gemeente heeft ook al een flinke steen (16.000 euro) bijgedragen maar hopelijk bouwt u mee aan de prachtige skyline van Dordt.
