Hij oogt een tikje ongeïnteresseerd en praat binnensmonds. Verdachte D. praat nuchter, maar was ook degene die op 6 april met een mes in en om een huis aan de Mees Toxopeüsstraat liep.
Thuissituatie
Wat er precies is gebeurd, wordt nooit helemaal duidelijk tijdens de rechtszaak. Wel komt meermaals naar voren dat het gezin in een 'giftige thuissituatie' verkeert. Ook verdachte D. raakt die nacht gewond, omdat hij zijn frustratie op de televisie in het huis botviert. Daarna gaat hij naar de keuken, waar hij zou zijn geslagen door zijn vader. De zoon pakte toen een mes, naar eigen zeggen om zijn vader op afstand te houden.
De ruzie gaat verder op straat. Waar, hoe, door wie en of er gestoken wordt, is de grote vraag. Wel houdt zijn 53-jarige vader een vleeswond bij zijn sleutelbeen en een wond in zijn buik aan de nacht over.
"De gedachte om weg te lopen, is niet in u opgekomen", merkt de rechter op, die niet begrijpt waarom D. een mes pakte. De zoon, die in die nacht flink wat alcohol had gedronken, schudt zijn hoofd. "Hij moet niet agressief doen", mompelt hij.
Moeder onder het bloed
De rechter stelt een persoonlijke vraag. "Is er sprake van geweld in het gezin?", vraagt ze zich af. Ze krijgt slechts in korte zinnen antwoord. Volgens D. is zijn vader vaker agressief geweest richting hem en zijn moeder. "Ik sliep en mijn moeder kwam onder het bloed mijn kamer binnen", beschrijft hij een schrijnende situatie in het Dordtse rijtjeshuis. "Er was een tijd dat hij me slecht behandelde. Zomaar ruzie zoeken of zeggen dat hij me haatte."
De ruzie in april - met bloed op straat, bloed in huis én een kapotte tv - was voor de zoon de druppel om uit huis te gaan. "Een heftige beslissing", volgens de rechter. Een kamer heeft hij nog niet gevonden. Tot die tijd slaapt hij bij een vriend. "Ik probeer nu gewoon het beste: ik zoek werk en ga af en toe naar de sportschool."
Toch maakt de rechter zich zorgen. "Ik zeg wel 'u', maar eigenlijk is het 'je'. Je bent weggegaan uit huis en dat vind ik op jouw leeftijd best zorgelijk."
Vader is 'geen goed voorbeeld'
De officier ziet, net als de rechter, dat D. moeite heeft om over zijn gevoelens te praten. "Je vader is iemand die je lief zou moeten hebben, al houd ik er wel rekening mee dat hij ook geen goed voorbeeld is." Ze eist een werkstraf van 100 uur en een voorwaardelijke celstraf van 2 maanden. "Dat doe ik zodat het niet weer misgaat, dat je je bedenkt de volgende keer."
Volgens de advocaat, die vrijspraak bepleit, wijst de wond bij zijn sleutelbeen er niet op dat de vader moedwillig is gestoken. Ook wijst hij erop dat de 53-jarige Dordtenaar zelf niet luisterde naar agenten en daarom, toen hij het mes nog vasthield, is getaserd. "Het kan zijn dat zijn buikwond bij het taseren is ontstaan."
De advocaat benadrukt de gespannen thuissituatie en zegt dat hij 'veel geweld met zijn vader' heeft meegemaakt. "Het is een zaak met alleen maar verliezers en een cocktail aan emoties. Een jongen die echt gebroken was met wat hij heeft meegemaakt thuis. Het was pijnlijk en tragisch, maar hij is uit die situatie gestapt", zegt hij over het feit dat D. uit huis is gegaan.
'Mijn moeder is gewoon bang'
Als de rechter zich voor de laatste keer tot de jonge Dordtenaar wendt, geeft hij ineens een stukje van zijn gevoelens prijs. "Mijn moeder is gewoon bang, anders waren ze allang gescheiden. Het enige wat ik doe, is mijn moeder verdedigen. Ze wilde ook geen aangifte doen, dat is gewoon een teken dat ze bang is."
Daarna gebeurt er iets dat zelden tot nooit in de rechtbank gebeurt: de officier krabbelt terug van de even eerder uitgesproken strafeis. Ze vindt het steken wel wettig, maar niet overtuigend bewezen. "Op basis van wat ik net heb gehoord, vraag ik vrijspraak", zegt ze zonder twijfel.
'Pak nooit een mes'
De rechter gaat hierin mee. "Met die laatste woorden heb je aangegeven wat er echt speelt. Ik twijfelde ook al, maar ik wilde het van jou horen." Ze heeft nog wel een advies voor hem. "In welke situatie je je ook bevindt, pak nooit een mes. Dan sta je eigenlijk al op achterstand. Met woorden kun je een uitweg vinden, heel misschien met vuisten, maar het beste is om gewoon weg te lopen."
D. komt niet helemaal straffeloos uit de rechtszaal. Hij wordt namelijk wel veroordeeld tot een taakstraf van 40 uur, waarvan de helft voorwaardelijk, vanwege irritant gedrag bij de aanhouding van een man in Rotterdam.
