Het contrast kan eigenlijk bijna niet groter; van een ietwat kille ziekenhuisgang naar een knusse, maar vooral roze woning. Zelfs de koffiekopjes zijn roze. Zittend op haar roze bank, ligt naast haar een rood boekje waarin ze alles uit de eerste coronagolf heeft opgeschreven. Over die bewsute dag zegt ze: "Die dag is een hele zware dag en een zwarte bladzijde in mijn leven." En: "Zijn wereld stortte in." over haar vader toen hij het nieuws hoorde.
Zeker in de eerste golf van de coronacrisis was het niet de bedoeling dat er bezoekers of dierbaren kwamen in het ziekenhuis. Echter Anja moest en zou zelf het slechte nieuws vertellen aan haar vader: "Hij was de dagen ervoor al niet bij zijn vrouw geweest en je krijgt van je dochter te horen dat ze is overleden, dat laat ik niet vertellen door een verpleegster." Omdat het zo heftig was, heeft Anja daarom ook destijds toestemming gekregen van het ASz.
Nog steeds zorgt Anja voor haar vader. Niet alleen het verlies van zijn vrouw en het coronavirus hebben er flink ingehakt, ook heeft hij in de afgelopen jaren meerdere herseninfarcten gehad. Anja: "Daardoor kan hij er moeilijk over praten en ligt verdriet nog steeds op zijn gezicht." En: "Wij kunnen niet in zijn bolletje kijken, maar het verwerken van zijn vrouw valt hem super zwaar."
In eerste instantie zou de vader van Anja bij de begrafenis van zijn vrouw aanwezig zijn. Uiteraard onder de strenge coronamaatregelen, maar uiteindelijk besluit hij het niet te doen wegens een te zwakke gezondheid. "Thuis heeft hij de laptop aangehad, maar als je vraagt aan mijn vader wat hij heeft gezien, dan is het allemaal aan hem voorbijgegaan," vertelt Anja. Tot op de dag van vandaag heeft hij nog niet de begrafenisvideo van zijn vrouw gekeken: "Hij heeft daar verschrikkelijk veel moeite mee." Toch denkt Anja dat het wel goed zou zijn voor de verwerking, maar: "Voor mij zelf wel, want ik praat en ik ben open. Door de herseninfarcten is er echter een stukje beschadigd en dat zal daar ook een grote rol inspelen."
De vader van Anja gaat nu elke dag even naar het Theehuis. Een plek beneden zijn flat waar hij heel even zijn zinnen kan verzetten met medebewoners. "Normaliter is deze voor de gehele wijk en kunnen mensen biljaren of een kaartje leggen," zegt Anja. Iedere dag gaat hij ongeveer een uurtje aanvankelijk van hoe druk het is. Anja: "Als het te druk is gaat hij weg, want anders wordt het in zijn hoofd te veel." Maar door het Theehuis sleurt de vader van Anja zichzelf hier er wel beter doorheen.
Een jaar na de eerste besmettingen zijn er veel mensen die nog steeds klachten ondervinden van het coronavirus. "Vooral moeheid. Echt een soort alles verlammende moeheid, waardoor je bijna niks kan," zegt longarts Eric van Thiel van Albert Schweitzer ziekenhuis. Ook de vader van Anja heeft hier erg veel last van. Hij slaapt bijvoorbeeld iedere dag van 14:00 tot 17:00 uur. "Dit zijn zeker niet alleen mensen die ernstig ziek zijn geweest of in het ziekenhuis hebben gelegen, maar ook mensen met milde klachten," vervolgt de longarts. Daarom blijft Anja ook waarschuwen: "Mensen zijn zo laconiek totdat diezelfde mensen iemand in hun omgeving meemaken die op de IC ligt, dan praten ze wel anders. Ik heb het toen ook al gezegd; denk daar niet zo makkelijk over."
Anja komt uitgebreider aan het woord in de special: '1 jaar COVID-19 in Dordrecht'. Deze reportage is daar onderdeel van. Hierin spreekt RTV Dordrecht verder ook met andere betrokkenen over het afgelopen coronajaar. Bijvoorbeeld met de directeur van het Albert Schweitzer ziekenhuis Peter van de Meer, maar ook burgemeester Wouter Kolff en GGD-directeur Cees Vermeer. Hij begon in september met zijn nieuwe functie en stapte daarmee middenin de corona pandemie.
Zondag TV Dordrecht: '1 jaar COVID-19 in Dordrecht'
