Het is een stuk drukker in het huis van Michel en Karin. Iryna en haar dochter, maar ook haar schoolvriendin met haar twee kinderen hebben onderdak bij hen gevonden. Michel kent de man van Iryna en zo kwamen ze met elkaar in contact. “Jaarlijks komen er bij mij in de zaak buitenlandse gast-tattoeëerders werken. Artjom uit Oekraïne was er daar één van.” Al snel werden ze vrienden.
Toen oorlog uitbrak, stelde Michel aan Artjom voor om over te komen naar Nederland. Artjom vroeg of hij zijn vrouw en kind mocht sturen. Die wilde hij veilig onderdak geven en dat kon niet meer in Oekraïne. “Een goede vriend helpt een goed vriend. In goede en slechte tijden. Dat doe je gewoon voor elkaar.”
Artjom mag zelf het land niet verlaten; alle mannen moeten achterblijven. En dat is heftig voor de vrouwen. “Het was heel moeilijk, maar we hadden geen andere keus,” vertelt Iryna. Ze is blij dat ze opgevangen wordt door Michel en zijn gezin. “Ik ging naar mensen die mij helemaal niet kennen en ze hebben hun ziel voor mij open gesteld. Het contact is goed, het zijn geweldige mensen. Ik ben zo dankbaar,” zegt ze met tranen in haar ogen.
De communicatie verloopt vooral via Google Translate. Een handig hulpmiddel, maar niet erg persoonlijk. “Het is een beetje zoeken, omdat ik ze graag wil helpen. Ook omdat ze echt wel met dingen zitten,” vertelt Karin. “Ik zie ze vanmorgen verdrietig beneden komen en dat vind ik wel heel lastig, want dan is Google Translate opeens erg zakelijk.” Maar een knuffel of een arm om iemand heen slaan is universeel.
Op haar tweede dag in Nederland is Iryna al vastbesloten: ze hoopt werk te vinden. Ook wil ze graag dat haar kinderen naar school gaan. “Om zo een nieuwe toekomst op te bouwen.”
Deze video is gemaakt door de NOS, die het gezin volgt. Binnenkort zijn ook de andere delen van hun serie te zien.
