Eerst is er geritsel te horen op de geluidsopname. Dan klinkt er een harde mannenstem. "Wat is jouw probleem? Je wilt mijn relatie verbreken! Oprotten met jou!" Er gilt een vrouw. "Dit is diefstal! Ik wil mijn telefoon." Dan klinkt er nog meer geritsel en gekraak. De vrouw zegt: "Dat heb je heel goed gedaan. Ik heb alles opgenomen."
Ilse* is een stoere Rotterdamse, maar dit was toch heftig. Met ogen vol tranen hoort ze aan hoe de rechter haar verhaal vertelt, zoals ze dat eerder bij de politie deed. In maart van dit jaar loopt het thuis bij John* in korte tijd twee keer flink uit de hand.
John pakt in het krappe halletje de telefoon van Ilse af en gooit hem hard tegen de muur. Dan loopt hij met het toestel weg, vertelt ze tijdens haar aangifte. Vernieling en diefstal dus. Dat is de eerste verdenking. Drie dagen later lopen de emoties nog verder op. Woedend trapt John de deur en spiegel van Ilse kapot terwijl hij verwensingen schreeuwt. Ilse zit op dat moment in haar wagen, met de deuren dicht. De ervaren jeugdhulpverlener is doodsbang tijdens het geweld.
'Verzonnen'
"Nee, zo ging het niet", begint John zijn verhaal. Hij is gekleed in een wit shirt, draagt lage instappers zonder sokken, heeft een sportief lijf, een zilveren horloge om zijn pols en hij praat makkelijk. Hij wil graag zijn versie vertellen. "Ik kreeg een bericht van mijn vriendin, waarin ze schreef dat ze het uit wilde maken. Maar dat bericht was eigenlijk niet voor mij bestemd, maar voor haar begeleider."
John gaat verder: "De begeleider kwam in haar leven vanwege het autisme van haar kind. Maar ze ging zich bemoeien met onze relatie. Haar verantwoordelijkheid hield op bij het kind, niet onze relatie." Ze zou volgens John een negatief relatie-advies hebben gegeven. Hij ontkent verder ten stelligste de telefoon te hebben afgepakt. "Mevrouw komt naar boven en geeft me een duw. Het is allemaal gewoon verzonnen!"
Volgens de rechter voelt Ilse meteen al ellende aankomen en zet ze haar tweede telefoon in de opnamestand. Geen beeld, alleen geluid. We horen de opname niet in de zittingszaal, maar de rechter vat de registratie wel samen. "Volgens de vrouw duwt u haar juist tegen de muur. Wie denkt je wel dat je bent, zou u hebben geroepen", zegt de rechter. "Jij vernietigt mijn gezin!"
"Nee, zo ging het niet", zegt John. "Ik zou nooit een vrouw aanraken. Het was een kleine ruimte. Van een telefoon gooien is echt geen sprake." Het ene woord dus tegen het andere, met een opname die boze stemmen laat horen, maar geen volledige duidelijkheid geeft. Daar zal de rechter straks over moeten oordelen.
In paniek
Dan gaan we drie dagen verder in de tijd, de kapotte auto. "Het was niet mijn bedoeling, ik heb aan haar handvat gezeten. Het was niet mijn intentie iets kapot te maken. Dat wil ik betalen", zegt John. "Heeft u ook getrapt tegen de zijspiegel?", vraagt de rechter. "Ik was heel boos, het kan zijn." John maakt de ervaren hulpverleenster ook luidkeels uit voor 'smerige hoer', volgens het dossier.
Een getuige op straat ziet het voorval. Een briesende John trekt zó hard aan het handvat dat het los op straat valt. John wordt gearresteerd en zit twee dagen vast in voorarrest. "Ik was zo geschrokken dat ik hysterisch in paniek was", zegt Ilse tegen de politie. "Voor mijn veiligheid ging ik in de auto zitten." Het is voor vijftiger Ilse zichtbaar niet niks om die akelige herinnering weer op te rakelen in de kleine Rotterdamse rechtszaal.
"Hoe zou u dat vinden als er iemand tegen uw auto trapt en u zit erin?", vraagt de rechter aan John. Hij denkt even na. "Ja, dat is niet leuk. Dat is vervelend. Best wel eng." Daar reageert de rechter op zijn beurt weer op. "Ja precies. Zeker als dat een sterke man is en je bent een vrouw."
John probeert de regie weer te grijpen. "Dit is de eerste keer dat ik in de rechtbank ben. Waarom zou ik een telefoon stelen? Ik gebruik geen geweld tegen vrouwen. Het is gewoon verzonnen! Ik heb mijn ex gesproken en het is gewoon 'goed-goed'. We snappen niet dat ze zover kon doordringen in onze relatie." Het is uit gegaan tussen John en zijn vriendin, mogelijk op advies van de hulpverlener, zoals hij zegt. Maar misschien ook niet. Over het vermeende relatie-advies wordt tijdens de zaak geen woord meer gezegd.
De relatie tussen John en zijn vriendin strandt dus. Hij zegt dat ze na de rechtszaak waarschijnlijk weer gaan werken aan verzoening. Hij wil hun nog jonge kind graag weer elke dag zien.
"Dit is een situatie met veel emoties. Mevrouw probeert gewoon haar werk te doen", begint de officier van justitie haar eis. "Het is heel vervelend, maar ik ga vragen om het eerste feit niet-bewezen te verklaren. Ik denk overigens niet dat het niet is gebeurd." Daarmee doelt ze op de telefoon. De geluidsopname is onvoldoende overtuigend. Verder is het ene woord tegen het andere. In Nederland word je alleen veroordeeld als het bewijs duidelijk een kant op wijst.
Over de auto is de officier wel duidelijk. "U schreeuwt en trapt gewelddadig tegen de auto. Dat is heel erg bedreigend. Dit gaat verder dan vernieling. Dit is vernieling met agressie." Ze eist 12 uur taakstraf, 250 euro smartengeld voor Ilse, een contactverbod en het vergoeden van de schade. Ze houdt er rekening mee dat John al twee dagen achter de tralies heeft gezeten.
Het laatste woord is aan John zelf. "Het is spijtig dat het zo is gebeurd", zegt hij. "Het zou niet zo moeten zijn gelopen, het is spijtig dat er schade is gemaakt. Ik zie uit er naar om met mijn vriendin, mijn ex-vriendin eigenlijk, samen de toekomst in te gaan. Een kind heeft zijn vader nodig."
HET VONNIS - "Ik zie een strafbaar feit dat er niet om liegt", zegt de rechter. "Als je zo tegen een spiegel trapt, geef je een boodschap: zo zou ik ook tegen jou kunnen trappen. Na enig aandringen geeft u toe dat dat best eng kan zijn. Daar is nog werk te doen." Hij veroordeelt John tot een bescheiden taakstraf, een contactverbod, het vergoeden van 1868 euro garagekosten voor de auto en 250 euro smartengeld voor Ilse.
Dit bericht is eerder verschenen bij onze mediapartner RTV Rijnmond.
