"Mijn kind is op 8 november in mijn buik overleden. Twee dagen later heb ik hem op de wereld gebracht. Dat was heel erg heftig en nog steeds is het zwaar." Hardon bezoekt al 35 jaar minstens één keer per maand het graf van het jongetje in haar woonplaats Papendrecht.
De link naar Dupont is klip en klaar, zegt Hardon. "Wij liepen gewoon in een hemdje of rokje te werken. Dat kon gewoon. Er was geen beschermende kleding." Dat wordt bevestigd door beelden van een bedrijfsvideo uit de jaren tachtig waarbij de dames heen en weer sjouwen en dozen en klossen vol lycradraden. Die werden gemaakt met behulp van het giftige oplosmiddel MDAC.
Het Openbaar Ministerie zegt dat de zaak al die jaren na dato niet meer goed te bewijzen valt. Voor een rechtszaak is onomstotelijk bewijs nodig dat er teveel van het gif in de lucht van de fabriekshal hing en op de spoelen van het lycra aanwezig was. Ook al zijn er meer veertig vrouwen die een miskraam kregen, een kind met een handicap of een gescheurde baarmoeder: het is bewijs is volgens OM te dun.
Volgens toxicoloog Jacob de Boer van de Vrije Universiteit is het echter overduidelijk: hier was veel mis. "Het gaat hier om een groep van ruim veertig vrouwen die problemen haddden rondom de vruchtbaarheid en zwangerschap en allemaal in de fabriek hebben gewerkt. Je ziet in filmpjes het oplosmiddel van de lycra dampen. Als dit geen zaak is, dan weet ik het niet meer. Maar ik ben natuurlijk geen jurist."
En dat kan een punt zijn. Het lijkt voor veel mensen overduidelijk dat werken met MDAC vreselijke gevolgen kende, maar het zou ook goed kunnen zijn dat Dupont in tussen 1964 en 2004 volgens de regels handelde. Of dat de gevolgen toen nog niet helemaal duidelijk waren, al wezen dierproeven in de jaren al uit dat de giftige werking ernstig kon zijn.
Het bedrijf wil nu niet reageren, omdat er binnenkort ook een civiele zaak van Hardon en veertien andere medewerkers van start gaat. De groep eist een miljoen euro, maar wil vooral excuses en openheid.
Er zijn vandaag weer de nodige tranen gevloeid, zegt Romy Hardon. "Dit wens je niemand toe. Het verdriet gaat niet weg. Maar als Dupont ooit een keer zegt: jongens, we weten dat we fout zaten, dan heb je eindelijk een stukje erkenning."
