Nuri & Nino
In het boek gaan de jonge lezers met Nuri en Nino mee op een historische reis. Op de honderdste verjaardag van hun overgrootmoeder ontdekken Nuri en haar broertje Nino een schatkist, de scheepskist van hun overgrootvader. Dé kist die hij met zijn vrouw meenam toen zij in 1951 noodgedwongen van Indonesië naar Nederland verhuisden. "Doe 'm maar eens open", moedigt papa aan. Nino tilt de deksel omhoog en opent een wereld vol spannende verhalen.
Het boek bestaat uit twaalf kleine verhalen met een grote boodschap. Ze gaan niet alleen over verbinding en liefde, maar ook over verlies en wederopbouw. Van de VOC en de Tweede Wereldoorlog tot de Onafhankelijkheidsoorlog en de volksverhuizing naar Nederland: je beleeft de geschiedenis door de ogen van Indische Nederlanders.
Eerste exemplaar
Tijdens de inloop werden bezoekers bij de ingang ontvangen met traditionele gamelan muziek. Genodigden nuttigden een drankje en vervolgens nam Wouter het woord “Dat mocht ik doen, daar had Sriyanto niet zo’n zin in”, grapt hij. Tijdens deze presentatie werd het eerste exemplaar overhandigd aan Vivian Boon, hoofdredacteur bij het tijdschrift Moesson en kleindochter van Tjalie Robinson. Tjalie Robinson was één van de oprichters van het Tong Tong Festival en de grondlegger van het Indische tijdschrift De Moesson.
"Het doet me goed om het eerste exemplaar aan Vivian Boon te mogen overhandigen, omdat haar opa in de jaren 50 al opriep tot meer zichtbaarheid van de Indische gemeenschap om te voorkomen dat zij volledig zouden assimileren in de Nederlandse samenleving", zoals Wouter benadrukt.
Achtergrond
Wouter van der Spoel is geboren en getogen in Dordrecht, zijn vader daarintegen niet. Hij werd geboren in het voormalig Nederlands-Indië. Wouters vader vertelde hem veel verhalen over het Indonesië van toen. Deze vertelde hij wéér door aan zijn kinderen, wat nadat zijn kinderen opgroeide een boek is geworden voor een nieuwe generatie kids.
Wouters stamboom gaat niet helemaal terug naar Indonesië: Zijn overgrootvader vertrok in 1905 van Nederland naar het voormalig Nederlands-Indië om daar te gaan werken op een rubberplantage. Daar werd zijn opa geboren en ontmoette zijn oma. Die kregen twee kinderen waarvan één de vader van Wouter. Zij kwamen terug naar Nederland, Wouter werd geboren, hij kreeg kreeg ook weer kinderen en de rest is geschiedenis.
Het boek kwam 2 weken te laat binnen, nét optijd voor de boekpresentatie.”Het zou een hele lullige boekpresentatie geweest zijn zonder boek.” Ondanks dat opende Wouter de doos en werd intents gelukkig. “Het is nogsteeds moeilijk te bevatten dat mijn naam op dat boek staat” maar dat vindt Sriyanto alleen maar leuk.
Voorlezen
“De verhalen die in het boek staan zijn eigenlijk de verhalen die hij mij vroeger vertelde”, zegt Sriyanto. In die tijd stond alles nog op kladpapiertjes, van een boek was geen spraken. Wouter vertelde de verhalen zoals hij ze gehoord had van zijn vader. Toen Sriyanto 18 was, en hij de leeftijd van voorgelezen worden allang gepasseerd was, kwam hij met het idee de verhalen te vertellen in een boek. “Het lijkt me leuk deze verhalen later wéér aan mijn kinderen te vertellen”.
Sriyanto weet niet veel meer van de verhalen die zijn vader hem vertelde, het is immers al lang geleden dat hij deze gehoord heeft. “Sommige verhalen herken ik nog terug wanneer ik het boek lees.”
Fidel Castro
Sommige details moesten wel achterwegen gelaten worden. “Dat is wel mijn grootste rol geweest”, zegt Sriyanto. “Ik wilde er soms nog wel eens een flink politiek statement van maken, ook richting de Nederlandse regering”, voegt zijn vader er aan toe. “Pap, leuk en aardig, maar dit wordt nu wel een beetje een Fidel Castro speech in plaats van dat dit op kinderen is gericht.” zei Sriyanto dan bijvoorbeeld. “Daarin hadden we wel echt een goede samenwerking.”
De avond werd afgesloten met een live optreden van de zangeres Nona Luca. “En daarna gaan we denk ik heel hard drinken om te vieren dat we dit boek mogen presenteren”, lacht Wouter.
