Van 17 tot en met 23 augustus worden er tien wedstrijden per dag gehouden in de Sportboulevard, voor zowel mannen als vrouwen. En wees niet bang, de snorkel hoeft niet op om de spanning te kunnen volgen. "Beneden kunt men door het water kijken via ramen. Maar we hebben ook overal videocamera’s hangen en die beelden kunnen mensen op de schermen naast het scorebord zien", legt Rob Weeda uit.
Rob is voorzitter van de Onderwater Sport Club Dordrecht en is trots dat hij mag meewerken aan het ontwikkelen van de sport. "Het groeit al jaren, ook in Dordrecht hebben we echt goede teams. Zo kunnen mensen het toch van dichtbij meemaken." Rob hoopt dat de inzet van hemzelf en de 75 vrijwilligers die hij aanstuurt nieuwe leden aanbrengt.
Maar het grootste doel van het evenement is duidelijk, volgens Rob. "Dat het ooit nog een olympische sport mag worden, dat is een punt op de horizon."
Begin van de sport
Onderwaterhockey bestaat al sinds 1973. Het begon in Engeland, als een soort zomerse tegenpool op ijshockey. De puck werd zwaarder gemaakt en de sticks werden korter gemaakt.
Tegenwoordig zijn er teams in alle delen van de wereld, op verschillende niveaus en leeftijden. Er zijn zes spelers per team. De sport combineert het felle en fysieke van ijshockey met de vaardigheden van zwemmers. De spelers moeten na elke actie naar boven zwemmen voor lucht. Zo hebben zowel de spelers als de sport inmiddels een lange adem.
De wedstrijden zijn twee keer vijftien minuten, met een pauze van drie minuten. In die pauze wordt druk overlegd, want hoe communiceer je nu eigenlijk met je teamgenoten?
Lichaamstaal en strategie
"Veel ervan is elkaars lichaamstaal leren lezen", vertelt Tyera Eulberg, captain van het Amerikaanse team. Haar team is hier als eerste om te trainen, samen met het team van Engeland, waar ze binnenkort tegenover zullen staan. "Dat is juist een reden waarom ik van deze sport hou. Het dwingt je om samen te werken als een team."
Toch komen pogingen tot overleg soms wel voor, legt Tyera uit. "Je kunt met je stick op je hand tikken, of binnensmonds toch proberen om een geluid te maken. Maar eigenlijk maken we onze strategieën gewoon buiten het water, dus is dat niet nodig."
Rona Wignall van het Engels team vertelt over hetzelfde gevoel van binding in haar team. "Je kunt niet roepen om de puck, of overleggen tijdens de wedstrijd. Sommigen van ons wijzen, of tikken op de bodem, maar het is bijna nooit nodig. Dit maakt onderwaterhockey zo anders dan andere sporten, je begrijpt elkaar zonder woorden.”
Voorbereidingen
Deze dagen zijn de teams hier nog alleen om te trainen en zich voor te bereiden voor de wedstrijden. “In Amerika hebben we bijna geen zwembaden van drie meter diep, zoals hier. Dus we kijken ernaar uit om daar in te leren spelen de aankomende trainingen. En we zullen de stad leren kennen", vertelt Tyera.
De Amerikaanse kijkt uit naar het toernooi en alle toeters en bellen eromheen. Bij de Engelse Rona is toch de ambitie die bij alle teams onder water te merken is, iets duidelijker te horen. Waar zij naar uitkijkt tijdens dit toernooi? “Winnen.”
