Een grote verrassing voor Vera Andreas tijdens de opening van haar expositie in Kunstmin: zij is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Een erkenning voor haar jarenlange inzet voor het behoud van Indisch erfgoed en het verbinden van generaties. “Ik vind het helemaal geweldig en had dit nooit verwacht. Ik zit nog steeds te glunderen”, vertelt ze.
De onderscheiding werd zondagmiddag uitgereikt tijdens de opening van de expositie ‘80 jaar Indische gemeenschap in Dordrecht’. Tijdens deze bijeenkomst was er aandacht voor de geschiedenis en de verschillende gemeenschappen die vanuit Nederlands-Indië naar Dordrecht kwamen. Andreas kijkt met trots terug op deze middag. “Ik was gisteren al blij met onze mooie expositie en de opkomst daarvoor. Dan krijg je ook nog een onderscheiding. Ik was helemaal ondersteboven", vertelt ze een dag later aan deze streekomroep.
Naast de expositie wordt er gewerkt aan het boek ‘De Generatieschakels’. Met deze initiatieven wil Andreas ervoor zorgen dat verhalen en herinneringen niet verloren gaan. Ook kijkt ze naar mogelijkheden om de expositie op andere plekken te tonen. “We zijn zelfs aan het kijken of we de expositie in het nieuwe Dordthuis kunnen laten zien.”
Zij die ons voorgingen
Toch ziet Andreas de onderscheiding niet als een persoonlijke erkenning. Toen ze het lintje opgespeld kreeg, droeg ze de onderscheiding op aan de generatie voor haar. “Ik kreeg het opgespeld en ik zei: ‘Ik draag het op aan de ouderen die ons voorgingen.”
Al meer dan vijftig jaar zet Andreas zich in voor de Indische gemeenschap en het levend houden van de geschiedenis, cultuur en tradities. Haar winkel, Toko Y-von, is een begrip in Dordrecht. De toko vierde in 2024 de vijftigste verjaardag.
LEES OOK: Begrip Toko Y-von bestaat 50 jaar
Een belangrijk onderdeel van haar werk is ook het zichtbaar maken van het Indische erfgoed. Volgens Andreas is daar nog weinig over bekend: “Ouders of grootouders praten niet of weinig over de geschiedenis. Daarom wil ik op een positieve manier het verhaal vertellen.”
Altijd gevangen, nooit bevrijd
Als Andreas terugdenkt aan wat haar de afgelopen jaren vooral is bijgebleven, vertelt ze al snel over het Nederlands-Indië Monument. “Het monument heet ‘Altijd gevangen, nooit bevrijd’ en staat symbool voor het verdriet, trauma en leed dat de mensen na de oorlog met zich meedragen.”
De jaarlijkse herdenking bij het monument wordt druk bezocht, ook door jongeren. Andreas vindt het belangrijk dat juist zij betrokken worden en geeft hen bewust een podium. “Ik laat altijd jongeren spreken, omdat zij dingen kunnen zeggen die ouderen niet onder woorden kunnen brengen.”
Niet alleen
Hoewel de onderscheiding voor haar een bijzondere waardering is, benadrukt Andreas dat ze dit werk niet alleen doet. Ze is dankbaar voor iedereen die zich inzet voor de Indische gemeenschap en het behoud van haar geschiedenis. “Het werk is niet mogelijk zonder alle mensen die helpen. De vrijwilligers en in het bijzonder Naomi Jager die de expositie heeft gemaakt. Je hebt altijd mensen om je heen die geloven in wat je allemaal doet.”