"Waar denk jij dat ik aan dood ga? Want ik blijf maar leven."

"Ik was zo benieuwd naar hoe een hoogbejaarde op die leeftijd de dag door kwam," vertelt Maartje. "Zij was een alleenstaande vrouw en ze had geen kinderen. Dus als je dan zo oud bent; wie zorgt er dan nog voor je? En hoe kom je de dag door?" Tante Henny was tot haar honderdste jaar nog zelfstandig en woonde later in een verzorgingstehuis. Uiteindelijk kreeg zij wel steeds meer verzorging. “Dat was ook nodig nadat zij een paar keer was gevallen."

Maartje ging regelmatig bij haar op bezoek om foto's te maken, maar ook om even een praatje te maken. "Het was zeker een uitdaging. Het was een vrouw die niet veel deed, en dat maakte het ook wel moeilijk op soms een goede foto te maken. En toch had ik soms maar één moment nodig waarvan ik vond dat het echt een aanvulling was op de serie.”

Tante Henny was verbaast over het feit dat zij zo oud aan het worden was, waarop zij op een moment aan Maartje vroeg: ‘Maartje, waar denk jij dat ik aan dood ga? Want ik blijf maar leven.’ Maartje denkt dat dat vooral te maken had met nieuwsgierigheid. “Ze had op het begin ook echt het idee dat zij maar zou blijven leven. Mijn man zei ook dat ze de oudste mens op aarde zou worden en dus nog wel een jaar of dertien te gaan had. ‘O, nee hoor. Alsjeblieft niet!’ zei Tante Henny toen.”

Het boek is te verkrijgen bij Vos & Van der Leer en via Bol.com.