Een proef om een onzichtbare groep dak- en thuislozen voorrang te geven op een woning gaat mogelijk eind dit jaar van start in Dordrecht. Het gaat om mensen die geen gebruik maken van de reguliere opvang bij het Leger des Heils, maar bijvoorbeeld bij vrienden op de bank slapen of overnachten in een auto. Wie zijn die mensen? Streekomroep 56 spreekt er twee.
Vandaag vertelt Marianne* haar verhaal. Zij is lange tijd met haar kinderen dakloos, nadat ze besluit de relatie met haar partner te verbreken. Ze hoopt op een nieuwe start. “We zijn naar een kennis gevlucht. Maar daar konden we ook niet te lang blijven”, vertelt ze. “Het is veel om van mensen te vragen.”
Ze komen daarna terecht in een opvanglocatie in Zeeland. “Ik was dankbaar, maar het was wel moeilijk”, blikt Marianne terug op de eerste maanden. “In Zeeland konden mijn kinderen niet naar school en het was nog niet stabiel genoeg voor mij om te kunnen gaan werken.” Ze besluit terug te gaan naar Papendrecht, zodat haar kinderen weer bij vriendjes kunnen zijn.
Ze trekken in bij kennissen van de school van haar jongste kind. Voor de kinderen is dat fijn, maar het levert praktische problemen op. “We konden ons niet inschrijven op hun adres”, legt Marianne uit. “Op werkdagen moesten mijn kinderen naar de voorschoolse en naschoolse opvang. Maar omdat ik geen adres had, had ik geen recht op tegemoetkomingen, dus moest ik de volle 800 euro betalen voor opvang. Het was heel moeilijk rondkomen.”
Marianne gaat desondanks elke dag naar haar werk, zonder dat haar collega’s ook maar iets afweten van haar thuissituatie.
Moeilijk om hulp te bieden
Ze worstelt en dat terwijl ze vooraf goed nagedacht heeft over haar relatiebreuk. Ze mist vooral structurele hulp. “Ik had stiekem al veel onderzoek gedaan en ben altijd blijven aankloppen bij de gemeente, bij stichtingen, bij de school. Maar er kan gewoon weinig voor je worden gedaan.”
De kerkgemeenschap van Marianne helpt haar waar het kan en probeert nog te helpen door voor een klein flatje een tweede hypotheek aan te vragen, maar dat mag niet. “Dat lijkt het probleem te zijn in Nederland, je weet gewoon niet waar je kunt aankloppen, ook niet als je wilt helpen”.
Geen antwoord
Tijdens haar periode in Papendrecht ontvangt Marianne een bericht dat geen enkele moeder wil ontvangen: Ze verliest de voogdij over haar kinderen. “Het was zo overdonderend. Omdat ik geen adres had, oogde ik heel slecht. Mijn kinderen zijn teruggeplaatst bij mijn ex-man.”
“Je probeert het beste te doen voor je kinderen door weg te gaan en iets op de bouwen, en de ballen in de lucht te houden. Maar als je dakloos bent, wordt alles zoveel moeilijker. Mijn kinderen vragen regelmatig wanneer ze weer bij mij mogen komen wonen, maar ik heb geen antwoord”.
‘Ze denken vaak dat je drugs gebruikt’
Na het verlies van de voogdij, volgt een volgend tegenslag: ze doet dan toch een beroep op de opvang van het Leger des Heils. Het voelt als een vernedering. “Mensen denken vaak dat je drugs gebruikt, of onbetrouwbaar bent. Ook uitzendbureaus nemen mijn sollicitaties niet aan.” Het maakt het voor haar lastig om zaken weer op de rit te krijgen. Over twee weken heeft Marianne een sollicitatie, waar ze met voorzichtige hoop op vooruitkijkt. “Ik wil graag bouwen aan mijn toekomst.”
Had dit allemaal voorkomen kunnen worden, als mensen zoals zij voorrang zouden krijgen op een woning? De Verandergroep Woonregels denkt van wel. En ook Marianne is daarvan overtuigd. “Ik weet vooral dat alles voor mij en mijn kinderen zoveel makkelijker was geweest, als ik die urgentie meteen had kunnen krijgen. Als ik vier jaar geleden ergens had kunnen wonen, had alles er een stuk anders uitgezien.”
* Uit privacyoverwegingen is de naam van Marianne gefingeerd. Haar echte naam is bij de redactie bekend.
