COLUMN: Schreeuwen in het hol van de kroegeigenaar

Waarom kan ik geen blaasinstrument bespelen? Hoe komt het dat ik al lange tijd niet de behoefte heb gevoeld om zomaar te gaan schreeuwen en/of zingen? Het antwoord op de eerste vraag is dat mijn mondmotoriek nooit je-van-het is geweest (ik bespaar jullie de details). Het antwoord op de tweede vraag is te vinden in de afwezigheid van onze Hollandse leeuwen op een Europees- of mondiaal eindtoernooi. We waren er niet bij en dat is jammer. Wie herinnert zich de magistrale kopgoal van Robin van Persie en de collectieve vreugde erna niet? Mijn herinnering brengt me naar een overvol Merz waar ik met bier in mijn nek mee stond te schreeuwen met wat er dan ook geschreeuw werd.

Niet jammer is dat we inmiddels al onze groepswedstrijden hebben gewonnen en ons mogen opmaken voor de achtste finale tegen een nader te bepalen land. De spanning van zo’n wedstrijd is er een die je met anderen moet delen en het lijkt dan ook geen toeval te zijn dat het vanaf 26 juni ook weer mogelijk is om bij jouw favoriete kroeg voetbal te kijken.

Of het verstandig is (om zoveel bier te drinken in de hoop dat ons elftal er kracht uithaalt) weet ik niet. Wel weet ik dat, wanneer er zondag geschreeuwd en gezongen wordt, we voor even terug zijn in het oude normaal en iedereen daar best blij mee is.