De cel blijkt een kunstproject te zijn waarin elke paar weken een ander voorwerp wordt tentoongesteld. Het idee erachter is dat het als tijdreismachine fungeert die de bezoekers van Dordrecht een glimp van het heden of de toekomst laat zien. Bij het lezen van het interview met de kunstenaar zelf, viel me op dat er geen duidelijk plan is en dat vind ik, wanneer we besluiten om ons Hof te gebruiken voor dergelijke doeleinden, zonde.
Het ontbreken van een duidelijk plan is helaas iets waar we in deze stad vaker mee te maken hebben (zie de situatie rondom Dordtyart en de leegstand in de binnenstad) en ik begon me dan ook af te vragen welke invloed dit op onze stad gaat hebben. Bij het openen van de deur bleek al snel dat de grijze telefooncel wel een duidelijk plan met mij had.
Hij bracht me naar 2046 en wat ik daar zag is met geen pen te beschrijven. De nog bestaande horeca zat vol mensen van boven de 65 jaar, de leegstaande panden werden bevolkt door gemuteerde GenX-duiven en in het Hof zat de tweede vestiging van de Primark.
Op het moment dat ik de cel weer uitkwam en van de schrik was bekomen, besloot ik dat het niet meer nodig was om mijn vriendin te bellen en trok ik mijn eigen plan. Het zuurdesembrood werd de volgende ochtend in alle glorie ontvangen en legde de basis voor een mooie dag en dito toekomst.
