Allereerst Frans de Roo (67) en zijn gezin. Hij is twee weken geleden met pensioen gegaan en is dit jaar alweer bezig aan zijn vijfentwintigste editie van de Vierdaagse. Hij loopt samen met zijn vrouw Anita en dochter, die ook al bijna tegen het jubileum aanzitten. "Het is een wandelvirus."
Elk jaar zit Frans met zijn gezin op een camping in de omgeving van Nijmegen. Daar komt hij steeds dezelfde mensen tegen. "Daardoor wordt je kennissenkring enorm groot." De fervent wandelaar heeft inmiddels wandelmaatjes leren kennen uit alle hoeken van het land. Met die vriendengroep organiseert hij gedurende het jaar wandeltochten in allerlei gebieden. Frans: "De volgende staat al gepland, richting Beesd."
Naast de Vierdaagse lopen Frans en Anita ook Kennedymarsen, wandelingen van tachtig kilometer in twintig uur. "Daar hebben we er inmiddels meer dan honderd van opzitten."
Maar wat doen ze als er blessures in het spel komen? Stug doorgaan, zoals Anita tijdens deze editie van de Vierdaagse doet met een kwetsuur aan haar voet. ''Het is een diehard, ik was er al lang uitgestapt. Maar ik houd samen met mijn dochter een oogje in het zeil en we passen het tempo aan elkaar aan", zegt Frans, die het wandelen nog altijd goed volhoudt dankzij zijn fysieke fitheid.
Maar zeker ook door de mensen om hem heen. "Je hebt steun aan elkaar en er is veel gezelligheid. Je kunt je avonturen met elkaar delen. Dat is het gevoel van Nijmegen." Het is dan ook niet gek dat het gezin zo lang mogelijk blijft deelnemen aan de Nijmeegse Vierdaagse.
Maar de rest van de wandelingen wil de fanatiek wandelaar gaan afbouwen. Wel blijft hij nog de randzaken verzorgen bij de wandelstichting in Dordrecht. "Dat is geweldig om te doen."
Arlinde van den Bogaard en haar partner Teus
Arlinde doet alweer voor de negende keer mee aan de Nijmeegse Vierdaagse, samen met haar partner Teus. Dat betekent dat het ´Gouden Vierdaagsekruis', die deelnemers ontvangen als ze minimaal tien keer de vierdaagse uitlopen, in het verschiet ligt. ''Die tiende keer gaat er zeker komen'', is Arlinde stellig. ''Waarschijnlijk niet de volgende editie, maar het jaar daarop.''
Want ondanks het feit dat Arlinde tijdens de Vierdaagse met volle teugen geniet, beseft ze ook dat er het nodige bij komt kijken. ''Ik moet er een week vrij voor nemen, dus dat kan niet ieder jaar. En daarnaast vergt het de nodige training.''
Maar alle inspanningen zijn het dubbel en dwars waard, want Arlinde kan inmiddels niet meer zonder de Vierdaagse. ''Bij ons in de familie is het een traditie om de Vierdaagse minimaal een keer te lopen'', legt ze uit. ''Mijn debuut was in 2002. Tijdens een wandelvakantie in Italië raakte ik bevriend met twee meiden, die van plan waren om de Vierdaagse te gaan lopen. Dat deden we en tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds een goede band met elkaar.''
