De herdenking was op begraafplaats Essenhof. Binnen waren verschillende toespraken en verteld en was er ruimte voor muziek. Buiten werden de slachtoffers herdacht met twee minuten stilte, waarna een kranslegging volgde.
'Altijd gevangen, nooit bevrijd', was zoals ieder jaar het motto van de herdenking. "Je bent bevrijd, maar je draagt nog zoveel verdriet en leed in je. Dat blijft altijd", zegt organisator Vera Andreas namens de Stichting Indisch Dordrecht.
Meerdere generaties
Wat opviel, was dat jong en oud de herdenking bijwoonde. Zo vertelde Eden (24) een stukje van haar familiegeschiedenis, maar benadrukte ook dat iedereen andere oorlogsverhalen heeft. "Ondanks dat is het heel mooi dat we vandaag samenzijn en blijven herdenken."
Eden merkt dat haar leeftijdsgenoten zich steeds verder verdiepen in hun achtergrond en het bijbehorende, vaak ontroerende verhaal. "Er is lang over gezwegen door eerdere generaties, maar ook die worden er steeds meer open over. Mijn generatie is heel erg op zoek naar antwoorden, dus die zijn er veel mee bezig", concludeert ze.
Bekijk hier een impressie van de Indiëherdenking in Dordrecht:
