Iryna is Karin en Michel dankbaar. "Deze mensen hebben hun best gedaan en enorm veel voor mij betekend", zegt ze. "Het gastgezin heeft mij omringd met goede zorgen en liefde. Ze wilden alles voor me doen en nog meer dan dat. Maar van binnen had ik heel veel pijn. Ik zag de mooie omgeving niet."
Hond knuffelen, vader missen
Aan de ene kant begrijpen Karin en Michel de keuze van Iryna wel, maar ze vinden het ook lastig. "Ik zou ook voor mijn man sterven en overal heen gaan. Maar om je kind mee te nemen? Je wilt je gezin bij elkaar houden. Maar tegelijkertijd zie ik een kind van 11 terug de oorlog in gaan. Dat raakt me als moeder enorm", legt Karin uit.
Achteraf is het makkelijk praten, zegt Karin. "Maar ik zei het in het begin al: het gaat verder dan bed en brood. En dat ging het ook. Ergens is er ook een max waarin wij kunnen helpen. Ik denk dat ze ook professionele hulp of begeleiding nodig hadden."
Als Iryna moet vluchten als ze weer in Dnipro is, dan is ze in ieder geval met haar familie, zegt zegt. "Dan kan ik er tenminste voor hen zijn. Zoals Karin en Michel mij ook steunen." En de elfjarige Alisa? "Als ik thuis kom ga ik mijn hond heel stevig knuffelen en mijn vader zeggen hoe erg ik hem gemist heb."
