“Kijk, dat is een goed voorbeeld,” zegt Tony. “Er staat een prullenbak, maar ze gooien het er soms gewoon naast.” Dat gaat niet alleen om plastic flesjes, maar ‘alles wat je maar kan verzinnen.’
Over de vraag of de maatregel zin heeft, is Tony duidelijk: “Ik had gehoopt dat er met de nieuwe wet minder flesjes op het Leerpark te vinden zouden zijn. Maar niet op alle flesjes zit statiegeld. Sapjes of melkdranken vallen erbuiten.” Op flesjes die wél onder de maatregel vallen, zit een logo, maar ook dat is niet altijd duidelijk volgens Tony. “Dat logo zit bij elk flesje weer op een andere plek.”
En dus belanden veel flesjes waarop statiegeld zit, gewoon nog in het gras of de goot. Tony verzamelt ze met de rest van het afval dat hij prikt. Wat gebeurt er eigenlijk met die gevonden statiegeldflesjes? “Ik bewaar ze in een aparte zak. Het geld dat ik ervoor krijg bewaar ik voor een goed doel: Bij de Kop van ‘t Land hangt een AED die wordt onderhouden door omwonenden. Het onderhoud daarvan kost 120 euro per jaar. Met statiegeld hebben wij nu 100 euro bij elkaar gesprokkeld.”
Die 100 euro heeft Tony niet in zijn eentje geprikt, hij kreeg hulp van de concierges van het Insula en Dalton College. Binnen twee weken hebben ze het bedrag met de statiegeldflesjes (à 15 cent) verzameld. En dat allemaal dankzij die dorstige scholieren...
