Gijsje woonde in de buurt van Lage Zwaluwe. Nu woont zij in Dordrecht. Voor het blaadje van de PCOB schreef zij over de Watersnoodramp. "De afgelopen maanden heb ik alles wat mij te binnen schoot opgeschreven."
Op 31 januari 1953 vierden we op zaterdagavond de verjaardag van prinses Beatrix. Mijn moeder had iets feestelijks bij de koffie; een beschuit met gele vla en een beetje rode jam in het midden. Het waaide de hele dag hard. 's Avonds vlogen dakpannen in het rond. Onze visite ging vroeg naar huis omdat het gevaarlijk werd op straat.
"Ik heb er jaren niet aan gedacht. Wel ben ik, door de Watersnoodramp (denk ik), bang geworden voor paarden. Die heb ik zien verdrinken. Als ze gaan steigeren of hun hoofd omhoog doen ben ik weg."
Mijn oom die bij Rijkswaterstaat werkte klopte om 3.00 uur 's nachts op het het raam en zei dat we wegmoesten. Een aantal van de straatbewoners vonden het onzin om weg te gaan. Het had weleens vaker hard gewaaid als het springtij was.
Wij vertrokken; mijn tante, hoog zwanger met twee zoontjes van 6 en 4 jaar, mijn moeder, broer van 12, kleine zusje van zes weken en ik. Na enkele uren kwamen er alarmerende berichten binnen. Een huis en een stuk van de dijk waren weggespoeld. In de zijstraten stonden de huizen en dus ook ons huis tot bovenaan de trap onder water. Er werden boten ingezet en het Groene Kruisgebouw werd overvol.
De situatie werd beter, volgens Gijsje, doordat haar ouders altijd in de buurt zijn geweest. "Wel was mijn vader helemaal nat omdat hij mensen uit het water moest redden."
Op dinsdag ging ik naar school. Met Ewout (7). Het was een nonnenschool, met een ander systeem van rekenen en lezen. Ik vond alles spannend.
Mijn vader en broer mochten zondags komen eten. Dan wist ik weer dat er waternood was. Vanwege de verhalen.
