In de prijzenkast van de Sliedrechtse kun je je kont niet meer keren. Wie de inloopkast binnenwandelt, ziet links, rechts, hoog en laag allerlei bekers, medailles, nummerplaten en andere bijzondere herinneringen. “Ik bewaar alles”, lacht ze.
Gipsbeen
Zo ook het gipsbeen waar haar seizoen eind vorig jaar mee begon. Tijdens een training in de Verenigde Staten breekt ze haar enkel op drie plekken. Onduidelijk is of ze op tijd fit genoeg is voor de seizoensstart. “Eigenlijk had geen enkele dokter verwacht dat ik de eerste wedstrijd zou halen. Toen hebben we er heel veel tijd in gestoken dat ik het herstel met een maand kon verkorten.”
En zo geschiedde: de toen nog 17-jarige Lotte redt de seizoensopener en wint meteen. Een paar maanden later, als de wereldtitel heel dichtbij is, reist ze af naar de laatste Grand Prix van het seizoen in Australië.
Daar rijdt ze ‘op safe’ naar een derde en een vierde plek, voldoende voor titelprolongatie. “Vier rondjes voor het einde van de laatste manche zag ik allemaal fotografen op het startveld verzamelen”, merkt ze op. “Ik dacht: doe dat nou niet, laat mij eerst even die manche uitrijden.”
Vreugde-explosie
Dat lukt foutloos, waarna ze door haar familie in een kudde fotografen en cameraploegen wordt onthaald. Een vreugde-explosie volgt.
