En dat terwijl de kosten van de moestuin zijn gestegen, onder meer omdat ze nu kraanwater in plaats van slootwater gebruiken om de gewassen te besproeien. "Je voelt je voor de gek gehouden", zegt Arie de Ruiter. Hij zet zich al zeker tien jaar in voor de sociale moestuin in Sliedrecht, die op zo'n drie kilometer afstand van de Dordtse fabriek Chemours ligt.
Sociale functie
Bij deze moestuin kunnen mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan de slag. Maar ook mensen zoals Arie, die niet achter de geraniums willen zitten, komen graag naar de moestuin om een handje te helpen en elkaar te ontmoeten.
"Ik ben maar een man alleen en stilzitten is niks voor mij", zegt hij terwijl hij kijkt naar een paar plukjes onkruid tussen de prei.
Het zaaien en oogsten is momenteel in volle gang bij de sociale moestuin. Twee mannen schoffelen de aarde waar binnenkort aardappels in moeten. Verderop zijn de bonen en kroppen sla bijna klaar om geoogst te worden. Deze groenten worden verkocht in het winkeltje bij de moestuin, en dat wat overblijft gaat naar de Voedselbank.
Niet alleen uit de moestuin eten
Maar Arie merkt dat er de laatste tijd steeds meer overblijft dat niet verkocht wordt. Het RIVM adviseerde eerder om niet elke dag van groenten of fruit te eten dat binnen een bepaalde straal rondom Chemours geteeld is. Mensen moeten dit afwisselen met eten uit bijvoorbeeld de supermarkt. En dat advies voelen ze maar al te goed in Sliedrecht. Volgens De Ruiter is de verkoop in hun winkeltje de afgelopen tijd met zeker veertig procent gedaald.
"Je voelt je behoorlijk voor de gek gehouden, want de PFAS-vervuiling was al jaren bezig zonder dat iemand het wist. We zijn er pas later achter gekomen en moeten er nu mee leven." Het loopt bovendien in de papieren voor de stichting, omdat het advies ook geldt om niet met slootwater te irrigeren.
Rekening voor Chemours?
"We slaan regenwater op, maar dat is vaak niet genoeg. Dan gebruiken we kraanwater. We hebben dus een hogere waterrekening, maar we doen er alles aan om het hier zo goed mogelijk te doen." Die rekening wordt toevallig niet betaald door Chemours, lacht De Ruiter na een vraag van onze verslaggever. "Dat zouden we eigenlijk eens moeten proberen."
